Onrust in Straat van Hormuz dwingt ondernemers tot alternatieven: 'Overlevingsmodus'

Men vergeet gemakkelijk dat Hormuz al sinds de jaren ’80 een geopolitieke flessenhals is, maar bedrijven doen elke keer weer alsof “de wereldhandel” vanzelf wel doorloopt. En dan Trump die eerst tol roept en het een dag later weer intrekt… zo bestuur je een realityshow, geen zeevaartroute waar miljarden doorheen gaan. Ondernemers mogen dan in overlevingsmodus schieten, maar de rekening landt gewoon bij de consument aan de pomp en in de supermarkt; en ondertussen blijft iedereen vrolijk afhankelijk van één smalle strook water.

Hier in Thailand zie je het verschil: bedrijven houden gewoon voorraad en regelen desnoods via Singapore/Maleisië om, maar in NL is alles “lean” tot op de laatste pallet en dan staat de supermarkt meteen te janken dat de consument begrip moet hebben. En dat gezeur over Trump/Iran is leuk voor de talkshows, maar de echte klap komt van verzekeringen en rederijen die ineens geen dekking meer geven of belachelijke premies vragen, dan is je “open zeestraat” op papier dus alsnog dicht. NL heeft zichzelf wijs gemaakt dat logistiek een spreadsheet is, geen geopolitiek.

Iedereen kijkt naar Iran/Trump maar de echte pain zit in finance: zodra de war-risk premies + letters of credit duurder worden en banken gaan “de-risken”, is de route praktisch dicht ook al vaart er nog een tanker doorheen. En dan gaat de overheid straks weer paniekerig prijsplafonds/accijns-trucjes deployen alsof je geopolitiek kan patchen met een hotfix, lmao legacy code.