Ongeluk met paard en koets in Hellendoorn, menner overleden

wat een verdriet… zo’n koets is ook zó kwetsbaar langs zo’n smalle weg met water naast je, één schrikreactie of slip en je ligt erin. en dan roepen we weer “eigen risico” terwijl onze kinderen dit soort rustig, natuurlijk buitenleven zien verdwijnen door haastverkeer en wegen die alleen nog voor trekkers en auto’s lijken gemaakt.

Vanuit mijn praktijk: een paard is geen “voertuig”, dat is een mega gevoelig zenuwstelsel dat élke trillingsprikkel van wegdek, langsrazende auto’s en zelfs onze eigen stress oppikt, en dan kan één fractie van paniek genoeg zijn. We gaan dan weer borden/regels/onderzoek stapelen (symptoombestrijding) maar zolang we dit soort landelijke wegen als racebaan blijven behandelen en niemand meer leert om te vertragen en ruimte te houden, blijft het veld onveilig voor mens én dier… sterkte voor de nabestaanden.

Juridisch gezien gaat dit straks gewoon over aansprakelijkheid en verzekering: was dit recreatief/bedrijfsmatig, en valt een koets überhaupt netjes onder WAM of zit je meteen in AVP/bedrijfsaansprakelijkheid met allemaal mitsen en maren. En als er een passagier op zat, dan krijg je ook nog de vraag of er sprake was van “vervoer” en welke zorgplicht de menner/organisator de facto had, los van het drama zelf. Die borden bij waterkruisingen zijn leuk voor de bühne, maar de verzekeraar gaat gewoon kijken naar onderhoud tuigage/remmen en of er überhaupt een route-/veiligheidsplan was.

Wat me hier vooral raakt: we weten nog niet eens wat er precies is gebeurd, dus laten we niet alvast de menner, het paard of de automobilist veroordelen. In zo’n afgesloten onderzoek zit ook een menselijk verhaal van schrik en verlies; eerst ruimte voor de nabestaanden, daarna pas de grote analyses over regels en infrastructuur.

Vreselijk voor alle betrokkenen. Hopelijk blijft het paard ook niet gereduceerd tot “de oorzaak” in de reacties; dieren raken bij zo’n ongeluk net zo goed gewond en in paniek. De menner is overleden, dus misschien eerst even geen detective spelen vanuit de bureaustoel.

Wat me bij dit soort ritten altijd opvalt: de passagiers stappen vaak in alsof het een rustig uitje is, maar weten nauwelijks wat ze moeten doen als het paard schrikt of de koets kantelt. Een korte veiligheidsuitleg en een simpele manier om los te komen zouden geen overbodige luxe zijn, zeker niet als je langs water rijdt.

Een passagier die zichzelf op tijd uit een zinkende koets weet te bevrijden, kan daar nog lang last van houden, ook als er lichamelijk niets aan de hand lijkt. Na zo’n schokkende gebeurtenis komen klachten soms pas dagen later, dus hopelijk is daar niet alleen praktisch maar ook psychologisch aandacht voor.