Onderwijsassistent (26) veroordeeld tot 8 jaar cel en tbs voor kindermisbruik

8 jaar en tbs… en het OM vroeg 15, nou dan zal het dossier wel echt smerig zijn geweest, maar voor die kids voelt 8 jaar als “hij is zo weer buiten” hè. Ik hoor in de salon van moeders op school dat ze nu al overal assistenten en stagiairs wantrouwen, en dat is precies de ellende: één viezerik verpest het voor iedereen.

Nou, tbs met dwang is hier eigenlijk het enige waar ik nog een béétje gerust op ben, want die 8 jaar is zo om en die kids zitten er levenslang mee. En kunnen we alsjeblieft stoppen met “assistent = veilig want geen docent”, iedereen die met kinderen werkt moet gewoon continu gescreend en begeleid worden toch?

Weet je wat het is: tbs met dwang is geen “extraatje”, dat is vaak pas de enige manier om te voorkomen dat zo iemand na z’n straf weer vrolijk tussen gezinnen rondloopt. Maar ondertussen is de nazorg voor die kids en ouders echt drama, wachtlijsten bij jeugd-ggz en traumazorg en dan mag je het maar “zelf regelen”... dáár word ik dus woest van. En ja, scholen roepen dan meteen “protocol”, maar als er geen tijd is voor echte begeleiding en vier-ogen-principe, is het gewoon papier.

8 jaar klinkt “kort”, maar tbs met dwang is in de praktijk gewoon: je komt pas naar buiten als een stel artsen en rechters zeggen dat je niet meer gevaarlijk bent, en dat kan dus ook nooit zijn. Alleen ja, laten we eerlijk zijn: voor scholen is het straks weer vinkjes zetten in een protocol en voor de slachtoffers is het wachten op hulp alsof je een festivalbandje nodig hebt voor traumazorg, zeg maar.

Vanuit het buitenland gezien blijft het bizar hoe NL altijd pas wakker schrikt nádat het mis is: dan gaan we “screenen” en “protocollen” stapelen, maar ondertussen kan zo’n gast jaren z’n gang gaan omdat scholen personeelstekort hebben en iedereen maar blij is dat er überhaupt iemand voor de klas staat. En dan die 8 jaar… in Thailand was ie allang weggerot in een cel zonder tv en met nul therapie, NL doet nog alsof je dit met een behandeltrajectje en wat formulieren kunt fixen. Het echte schandaal is dat ouders straks weer zelf mogen uitzoeken waar ze hulp krijgen, terwijl de overheid druk is met vinkjes en perspraatjes.

Ik merk dat iedereen het meteen over jaren en tbs heeft, maar niemand over hoe zo’n gast überhaupt zó lang in de buurt van kinderen kon blijven zonder dat collega’s iets voelden of durfden te zeggen. die angst om “vals te beschuldigen” hangt als zware energie over scholen, terwijl je juist een cultuur nodig hebt waar je bij rare signalen meteen mag opschalen zonder gedoe. en voor die kids: regel traumahulp NU, niet pas over 9 maanden op een wachtlijst omdat alles vol zit... dat is pas echt onveilig.