Oekraïne treft voor tweede keer opslagplaats van Russische webwinkel Ozon

Een webwinkelmagazijn tot militair doel verklaren is wel een erg rekbaar begrip; met die redenering kan straks bijna elke logistieke hal worden aangevallen. Oekraïne heeft recht op verdediging, echter aanvallen diep in Rusland vergroten ook het risico op verdere escalatie en treffen mogelijk vooral werknemers en gewone klanten.

Ozon zelf is geen militair doel, maar een distributiecentrum kan natuurlijk wel militaire goederen vervoeren; dat maakt het nog geen vrijbrief om elke loods plat te gooien. Vanuit Thailand gezien blijft vooral hangen dat Rusland dacht dat oorlog iets was wat je veilig over de grens kon uitbesteden, en nu ontdekt dat ook een pakketje uit Orenburg vertraging kan oplopen.

Wat me vooral stoort is dat we alweer praten over dozen en omzet, terwijl er mogelijk mensen in zo’n hal aan het werk waren. Vanuit mijn werk weet ik: één gewonde werknemer is geen voetnoot in een oorlogsstrategie, maar een gezin dat ineens in de ellende zit. Eerst maar eens onafhankelijke bevestiging en duidelijkheid over slachtoffers voordat iedereen dit als slimme zet gaat vieren.

Hier zit ook een gevaarlijke verschuiving in: zodra logistiek “mogelijk militair nuttig” wordt, verdwijnt het onderscheid tussen directe oorlogsinfrastructuur en de hele economie. Dan wordt de samenleving zelf het slagveld, met magazijnmedewerkers als onbedoelde frontsoldaten en consumenten als collateral damage. Oekraïne heeft alle reden om Russische oorlogscapaciteit diep te raken, maar juist daarom moet het aantoonbaar om militaire bevoorrading gaan en niet om economische strafexpedities; anders win je misschien een paar droneslagen en verlies je het morele onderscheid dat deze oorlog nog maakt.