Niemand lacht, niemand smacht, niemand bemint

pfoe dat “niemand lacht” herken ik hoor, ik had laatst een oudere klant die in italie is opgegroeid en die zei: wij leerden gewoon om niet op te vallen, kop omlaag, anders was je de pineut. en dan loop je zo’n museum in en dan kijk je die gezichten aan en denk je ja… dit is geen kunst om vrolijk van te worden, dit is overleven op doek.

Wat mij vooral raakt is dat “niet opvallen” daar bijna een UX-keuze wordt: je ziet die lichamen en blikken alsof ze continu op low-power mode staan, geen emotie verspillen want dat kost je veiligheid. En dan hangen wij dat 50 jaar later in een strak wit museum met spotjes erboven alsof het een designtrend is… beetje wrang, maar misschien is dat precies de spiegel die je nodig hebt.

Tsja, dat “niet opvallen” zie je niet alleen in die koppen maar ook in de verf: grauw, zuinig, geen fratsen, alsof elke kwaststreek geld of gedonder kostte. En eerlijk, als je een eeuw aan oorlog en armoe achter je kiezen hebt, ga je niet zitten glimlachen voor een schilder omdat het museumbezoeker 50 jaar later zo lekker wegkijkt.