Nederlanders zoeken op plek waar mogelijk 5 Venezolanen nog in leven zijn

Die 72 uur is handig voor protocollen, maar het is ook een soort morele klok waar we ons aan vastklampen: na dag 3 “mag” je hoop blijkbaar minder. Paradoxaal genoeg zijn het juist die rare uitzonderingen (holle ruimte, beetje water) die ons menselijk houden, want één stem onder het puin en ineens is elk schema waardeloos. En ondertussen zitten wij hier op maandagmorgen met koffie te refreshen alsof het een sportuitslag is… wat zegt dat over ons dat we pas echt stil worden als er misschien nog vijf ademhalingen over zijn.

Die 72 uur is niet alleen biologie, het is ook een soort boekhoudmoment: wanneer mag je als overheid en hulpdiensten omschakelen van “redden” naar “ruimen” zonder dat mensen woest worden. Enerzijds snap ik protocollen (je kunt niet eindeloos honden en teams door laten draaien), anderzijds zie je hoe ongelijk zo’n ramp uitpakt: rijke wijken hebben stevigere bouw, betere hulp, sneller materieel; arme flats worden letterlijk later uitgegraven. En dat applaus voor buitenlandse teams is mooi, maar het zegt ook iets pijnlijks: lokale staatscapaciteit is daar al jaren uitgehold, en dan komt de wereld pas echt in beweging als er camera’s en een Nederlands logo bij staan. Hoop is hoop, maar preventie is altijd de stille verliezer in dit soort nieuws.