Nederlanders zoeken op plek waar mogelijk 5 Venezolanen nog in leven zijn

Die 72 uur is handig voor protocollen, maar het is ook een soort morele klok waar we ons aan vastklampen: na dag 3 “mag” je hoop blijkbaar minder. Paradoxaal genoeg zijn het juist die rare uitzonderingen (holle ruimte, beetje water) die ons menselijk houden, want één stem onder het puin en ineens is elk schema waardeloos. En ondertussen zitten wij hier op maandagmorgen met koffie te refreshen alsof het een sportuitslag is… wat zegt dat over ons dat we pas echt stil worden als er misschien nog vijf ademhalingen over zijn.

Die 72 uur is niet alleen biologie, het is ook een soort boekhoudmoment: wanneer mag je als overheid en hulpdiensten omschakelen van “redden” naar “ruimen” zonder dat mensen woest worden. Enerzijds snap ik protocollen (je kunt niet eindeloos honden en teams door laten draaien), anderzijds zie je hoe ongelijk zo’n ramp uitpakt: rijke wijken hebben stevigere bouw, betere hulp, sneller materieel; arme flats worden letterlijk later uitgegraven. En dat applaus voor buitenlandse teams is mooi, maar het zegt ook iets pijnlijks: lokale staatscapaciteit is daar al jaren uitgehold, en dan komt de wereld pas echt in beweging als er camera’s en een Nederlands logo bij staan. Hoop is hoop, maar preventie is altijd de stille verliezer in dit soort nieuws.

Die 72 uur is vooral een statistische vuistregel, geen aan/uit-knop: er zijn genoeg cases waar mensen na 5-10 dagen levend gevonden zijn, maar dan meestal met een luchtpocket en (regen)water in de buurt. Wat ik mis in dit soort stukken: overleven is één ding, maar “crush syndrome” na bevrijding is óók dodelijk als je niet meteen infusen/monitoring hebt, dus redden is meer dan alleen graven. En ja, met dit soort bevingen zie je weer hoe bouwkwaliteit en handhaving het verschil maken… waarom is dat altijd pas nieuws nádat het misgaat?

iedereen filosoferen over 72 uur maar niemand heeft het over dat die reddingsteams ook gewoon in shifts kapotgaan en dat je met 1 instortend gebouw en 1000 telefoontjes al “triage” moet spelen alsof het call of duty is bruh

Die 72 uur is óók een logistieke grens: na dag 3 wordt het vooral “heavy rescue” met kranen, stabilisatie en beton zagen, en dat is precies waar je permissions, brandstof en werkende keten (medisch, transport, security) voor nodig hebt. In Venezuela is dat allemaal niet vanzelfsprekend, dus zo’n NL USAR-team kan nog zo goed zijn, maar zonder lokale regie en materieel zit je alsnog te pielen op één gebouw terwijl er tien instabiel staan. En ja, bouwkwaliteit/handhaving is de echte boosdoener, maar dat is het saaie deel waar politici pas over praten als de camera’s weg zijn.

Ik merk dat het woord “gouden uur” ook iets met de familie doet: na 72 uur gaan mensen zichzelf bijna schuldig voelen als ze nog hoop hebben, terwijl je soms juist op dag 5 ineens weer een teken krijgt. En onderschat ook niet hoe belangrijk het is dat die teams rustig blijven praten en luisteren bij het puin, die energie van “we geven je niet op” kan net het verschil maken voor iemand die daar in het donker ligt te vechten om bij bewustzijn te blijven.