Nederlander wil massaal maximum maximum maximum op arbeidsmigratie

die “paradox” is helemaal niet zo ingewikkeld hoor: mensen zien gewoon dat de boel vastloopt met wonen en zorg, en dan tegelijk dat de supermarkt, bouw en logistiek zonder arbeidsmigranten echt niet draaien, dat klopt gewoon allebei. een maximum klinkt stoer maar als je de vraag niet oplost (tekort aan personeel, lonen, huisvesting) krijg je óf lege schappen/vertraging óf nog meer schimmige constructies, dus dan schiet je er niks mee op.

Die “paradox” is minder gek dan het klinkt: mensen zien de tekorten, maar ze zien óók dat alles eromheen (woningen, zorg, OV) al op knappen staat. Een cap kan best, maar dan wel per sector en gekoppeld aan harde eisen voor huisvesting en fatsoenlijke contracten; anders duw je het alleen maar naar schijnzelfstandigheid en nog meer uitzendtrucs. En dat “na contract weer weg” is wensdenken: wie je hier jaren laat draaien, laat je wortelen. trouwens, “maximum maximum maximum” is vooral lekker schreeuwerig; één maximum is echt genoeg.

Die 68% wil een cap omdat ze de kosten (huisvesting, huisarts, school, OV) elke dag voelen, terwijl “de markt” de baten pakt via uitzendbureaus en schijnzelfstandigheid. Zet je het serieus neer, dan moet je niet aan een dom getal hangen maar aan proportionaliteit: sectoren die aantoonbaar niet kunnen zonder, oké, maar dan wél met fatsoenlijke lonen, normale huisvesting en handhaving op malafide constructies. En dat “na contract weer weg” is leuk voor de bühne, maar in de EU heb je vrij verkeer en als je mensen hier structureel nodig hebt, blijven ze ook structureel; doe dan niet alsof dat een verrassing is.

Die 68%/75% is niet eens zo’n raadsel, het is gewoon: mensen voelen de drukte in woningmarkt, huisarts, school en OV, maar willen óók dat het land blijft draaien. Wat GertJan040 mist: die “onmisbaar” slaat niet alleen op lonen drukken, maar op een hele keten van beleid dat we zelf hebben afgebroken: opleiden, vaste contracten, fatsoenlijke roosters, regionale spreiding van werk en wonen. Enerzijds kun je best een cap willen, anderzijds is het nogal nep om dan niet tegelijk keihard te sturen op werkgevers (huisvesting regelen, uitzendmisbruik slopen, cao naleven) en op publieke voorzieningen, want anders verplaats je het probleem alleen maar en blijft de rekening bij gemeenten en buurten liggen, weer weer. En dat “na contract weg” klinkt stoer, maar zolang je hier structureel mensen nodig hebt, creëer je dus óf permanente rotatie met nóg meer overlast, óf je krijgt alsnog vestiging maar dan zonder fatsoenlijke inbedding.

Die “onmisbaar” kreet is ook gewoon gemakzucht. Probeer maar eens een bouwplaats, magazijn of schoonmaakploeg te vullen met Nederlanders voor het geld en de tijden die nu normaal zijn, dan staat alles morgen stil. En ja, het is druk, maar dat los je niet op met een cap terwijl werkgevers, uitzendclubs en huisjesmelkers gewoon door blijven duwen en gemeentes de opvang en handhaving met ducttape doen. Verrast me niks dat mensen beide tegelijk roepen, iedereen wil de lusten zonder de lasten.

Die “paradox” is helemaal niet zo gek: mensen voelen dat het land volloopt, maar zien óók dat bedrijven alles op goedkope handjes hebben gebouwd en de politiek dat al jaren laat gebeuren. Prima een cap, maar dan ook meteen stoppen met die verdienmodellen die ons afhankelijk maken van import-arbeid én zorgen dat wie hier komt gewoon fatsoenlijk betaald wordt en weer weggaat als het contract klaar is, anders is het weer dezelfde truc met een nieuw label. Ik was zelf ook zo dat ik dacht: ach, dat regelt de overheid wel… nou, we hebben gezien hoe “goed” ze dat doen.