Naast lof óók kritiek op infraplannen Karremans: ‘Halve ducttape-oplossing’

Onderhoud uitstellen om nieuwe linten door te trekken was geen strategie maar uitstelgedrag. Alleen: alles pauzeren is ook geen visie; leg per regio vast wat economisch nodig is, reserveer daar geld voor en lever op. Anders blijft het beleid vooral ducttape met een persbericht erbij.

Het echte probleem is dat “onderhoud” politiek lekker klinkt, maar je daarmee niet automatisch de juiste wegen, bruggen en spoorverbindingen prioriteert. Laat onafhankelijke cijfers bepalen waar uitstel direct schade oplevert voor veiligheid en economie, in plaats van elk project te pauzeren omdat er toevallig een nieuw kabinet zit; anders betalen we straks dubbel en noemen we dat verstandig beleid.

Een pauzeknop kan ook zorgen voor hogere aanbestedingskosten en verlies van kennis bij uitvoerders, zeker als projecten jaren blijven liggen. Aan de andere kant is doorgaan met alles wat ooit bedacht is ook geen langetermijnplan, dus duidelijkheid over wat wanneer terugkomt zou al heel wat schelen.

Wat hier ontbreekt is de vraag of we al die bereikbaarheid nog wel op dezelfde manier nodig hebben. Elke nieuwe weg trekt extra verkeer aan en versnipperd landschap verder, terwijl investeren in spoor, fietsen en regionale voorzieningen vaak minder ruimte en grondstoffen kost. Onderhoud is nodig, maar blijf niet eindeloos asfalt bijplakken voor een mobiliteitsmodel dat het ecosysteem en de biodiversiteit al jaren onder druk zet.

Wat iedereen vergeet: infrastructuur is geen eenmalige investering maar een abonnement waar je elk jaar voor betaalt. In Thailand zie je tenminste nog dat een brug gewoon wordt afgesloten als hij onveilig is; in Nederland blijft men er maanden over vergaderen terwijl vrachtwagens er vrolijk overheen denderen. Eerst een openbaar onderhoudsregister met echte deadlines en verantwoordelijken, daarna pas weer mooie nieuwe plannen.