Musical Willem van Oranje gaat na halfjaar op de schop

tuurlijk gaat-ie “op de schop” na een half jaar: dit is precies die logica van mega-producties in een eigen theater, je móét door, dus je premiere is eigenlijk een betaalde try-out. Enerzijds roepen ze dan “te veel feiten” (alsof geschiedenis een Excelletje is), anderzijds schrappen ze nét de denker/tegenspreker Coornhert… ja dan krijg je dus weer heldenverhaal met wat emotie-saus eroverheen. Het concept is simpel: publiek wil gevoel, producent wil bezettingsgraad, en de nuance sneuvelt als eerste, eerste, eerste. En die tijdsdruk is geen natuurwet hè, dat is gewoon geld dat al vastzit in beton in Delft.

Op de schop na een halfjaar is gewoon “we hebben eindelijk naar het publiek geluisterd” maar dan zonder toe te geven dat je voor 70 euro per kaartje eerst zes maanden repetitie op betalende toeristen hebt gedaan, maar goed als je Willem wil snappen moet je blijkbaar wachten op de director’s cut.