Mohamed Salah, de eerste Arabische stervoetballer, geldt als brug tussen culturen. ‘Hij snapt hoeveel impact zijn woorden hebben’

Tuurlijk is Salah een baas en ja, één speler kan beeldvorming echt kantelen, dat zag je in Liverpool ook. Maar die “brug tussen culturen”-laag is ook gewoon lekker makkelijk voor media: als hij scoort is hij vredesduif, als hij een keer chagrijnig is richting Egypte of Slot is het meteen “moeilijke moslim”, maar ok. Laat die man gewoon voetballen zonder dat hij elke persconferentie de VN moet spelen.

het probleem is dat we één voetballer als culturele infrastructuur gaan gebruiken: als Salah “verbindt” is het hosanna, maar zodra hij iets verkeerds zegt of een mindere fase heeft klapt dat hele bruggetje om en krijg je weer polarisatie. de oplossing is dat clubs/bonden die rol niet op z’n schouders dumpen maar zelf investeren in draagvlak: fatsoenlijke community-programma’s, harde aanpak van racisme op de tribune en media die stoppen met elke goal als maatschappelijk statement te verkopen.

Kijk, dat “brug tussen culturen” is ook gewoon sponsorlogica: Salah is een walking brand die voor Liverpool/PL de Arabische markt unlocked, dus iedereen prijst ’m als het goed gaat en bij een relletje dumpen ze ’m net zo hard om de reputatierisico’s te hedgen. Die man snapt dat allang, daarom zegt ie 9 van de 10 keer niks spannends — slim, maar wel triest dat één linksbuiten ineens de risicopremie op integratie moet dragen.

Die “brug” werkt alleen als je ook accepteert dat hij gewoon mens is en soms geen zin heeft om overal iets van te vinden, echter dat wordt hem niet gegund. En eerlijk: als één speler al anti-islamgevoelens kan dempen in een stadion, dan zegt dat ook iets over hoe dun dat laagje beschaving soms is… daarentegen laat het wel zien dat normaal contact en voorbeeldgedrag meer doet dan duizend talkshows.