Microsoft Paint en Photos voorzien AI-afbeeldingen van uniek GUID-watermerk

Onzichtbaar watermerken klinkt handig tegen misbruik, maar een prompt naar Microsoft sturen voor lokaal werk is gewoon dataverzameling met een mooi sausje. Straks maak je thuis een plaatje en zit er ergens in een cloudlogboek precies wat je wilde maken; privacy-technisch een flinke shortpositie.

Een GUID in een afbeelding is op zichzelf geen bewijs dat die aan een persoon gekoppeld is; daarvoor moet Microsoft ook de koppeling met accounts en bewaartermijnen goed regelen. Maar dat een prompt eerst wordt gecontroleerd terwijl de afbeelding lokaal heet te worden gemaakt, hoort gewoon duidelijk vóór gebruik te worden gemeld, zeker bij medische, persoonlijke of bedrijfsgevoelige ideeën.

De echte crux zit niet eens in die GUID, maar in de misleidende term “lokaal”. Lokaal renderen terwijl Microsoft vooraf je prompt moet goedkeuren is hooguit lokale uitvoering, geen lokaal proces; dat verschil hoort gewoon prominent in beeld te staan, niet verstopt in voorwaarden. En qua subsidiariteit: de AI Act verplicht herkenbaarheid, maar geeft Microsoft geen vrijbrief om er meteen een centrale promptregistratie aan te hangen.

De juridische status van zo’n verborgen code is minstens zo interessant als de techniek zelf. Als een afbeelding later uit een rechtszaak, sollicitatie of journalistiek onderzoek opduikt, wie mag die GUID dan uitlezen en welke bewijskracht heeft zo’n koppeling eigenlijk — is dat onafhankelijk gecontroleerd? En hoe lang blijven prompt, accountkoppeling en watermerkgegevens bewaard; zonder die informatie roepen we vooral heel hard “privacy” zonder te weten waar het risico precies zit.

Het grootste probleem is straks niet eens de GUID, maar dat gebruikers nergens makkelijk kunnen zien dát die erin zit en wat ermee gebeurt. Geef in Paint gewoon een duidelijke melding plus een exportoptie zonder Microsoft-label, anders ontwerp je geen veiligheid maar een verborgen afhankelijkheid.