Michelle jaagt op olympische medaille, terwijl haar vader urenlang haar boards perfectionistisch waxt

Mooi toch, zo’n vader die uren staat te kliederen met wax zodat zij straks 2 tienden pakt. In de binnenvaart heet dat gewoon onderhoud: als je je spul niet op orde hebt lig je stil, en dan kan je medaille ook wel vergeten.

Leuk familieverhaal hoor, maar dit is dus precies die verkapte professionalisering waar je als “klein sportlandje” altijd achteraan hobbelt: papa als gratis serviceteam omdat een echt team te duur is. En dan straks verbaasd doen dat alleen landen met vrachtwagens vol materiaal en techneuten structureel medailles pakken… tja. Overigens, uren waxen op de camping klinkt vooral als: zenuwen bezweren en hopen dat de sneeuw niet net anders valt dan je teststukje.

Camping of niet, ik vind het vooral mooi dat zo’n sport nog zo “handgemaakt” is: geen glitterteam maar gewoon je pa die tot ’s avonds laat staat te pielen omdat hij gelooft in z’n kind. En eerlijk, die druk dat zij “blindelings” vertrouwt… dat lijkt me zwaarder dan welke waxkeuze ook, hoop dat ze daar samen een beetje lucht in houden morgen.