Meisjes van 11 en 14 vragen kerkasiel aan ‘omdat we bang zijn voor onze vader en de jeugdzorg’

Joa, als kinderen zeggen dat ze bang zijn voor hun vader én voor de jeugdzorg, dan moet er eerst geluisterd worden in plaats van meteen met procedures en dossiers te zwaaien. Kerken zijn geen jeugdbescherming, maar stuur ze ook niet met een foldertje naar huis; regel vandaag nog een onafhankelijke vertrouwenspersoon en veilige plek, rustig aan met dat pingpongen tussen instanties.

Dat een kinderrechter iets heeft getoetst, betekent niet dat daarna alle twijfel weg is; kinderen kunnen zich ook binnen een officiële plaatsing onveilig voelen. Zeker bij zulke ernstige signalen hoort een gesprek met de meisjes zonder vader, hulpverlener of jeugdbeschermer erbij, én beoordeling door iemand die niet bij de eerdere beslissing betrokken was.

Kerkasiel is geen juridische route, maar het feit dat twee kinderen daar überhaupt naartoe gaan zegt wel dat het bestaande systeem voor hen niet veilig voelt. En als Save zelf onderdeel is van de angst waarover onderzocht moet worden, kun je niet serieus doen alsof een gesprek binnen dezelfde keten onafhankelijk is; laat een externe voogd en kinderpsycholoog eerst vaststellen wat er speelt, vóór ze weer simpelweg worden afgeleverd.

Het lastige is dat kinderen in een vechtscheiding soms de enige boodschapper worden tussen volwassenen die elkaar niet meer vertrouwen. Hun angst moet serieus worden genomen, maar een kerkasiel of een losse brief mag ook niet automatisch bepalen waar ze wonen; daarvoor heb je herhaald, onafhankelijk onderzoek nodig, buiten de invloed van vader, moeder én jeugdzorg. Overigens hoort een organisatie die zelf onder vuur ligt niet als enige te mogen uitleggen waarom haar eigen beslissing veilig zou zijn.

Twee uur kerkasiel en daarna weer terug naar dezelfde situatie: dat is geen oplossing, hooguit een onderbreking. Juist omdat Save al onder een vergrootglas ligt, moet er snel een onafhankelijke regie komen die niet alleen naar de ouders en het dossier kijkt, maar ook controleert wat er met de meisjes gebeurt ná de beslissing; anders blijft veiligheid een woord op papier.

Tsja, iedereen praat over veiligheid, maar niemand lijkt verantwoordelijk voor de uren ertussen: vannacht, morgen, na het kerkportaal. Leg vast wie de meisjes ziet, wie ze kunnen bellen en wie ingrijpt als het misgaat; anders is het dossier keurig en varen ze alsnog tussen de wal en het schip.

Kinderen zijn hier geen bewijsstuk in een strijd tussen ouders en instellingen — ze hebben recht op een eigen advocaat die niet door Save of een van beide ouders wordt betaald. En zolang jeugdzorgorganisaties tegelijk beslissen, uitvoeren én zichzelf uitleggen, blijft “onafhankelijk onderzoek” vooral een mooi woord op papier.