Meer huishoudens komen moeilijk rond, signaleert Nibud

inderdaad, alles is duurder en vooral als je net op jezelf woont ben je meteen de sjaak met huur, energie, boodschappen, alles tegelijk. klopt ook dat “ga maar meer werken” leuk klinkt, maar als je 900 euro aan kale huur kwijt bent helpt 2 uurtjes extra echt niet veel.

Die Nibud-cijfers: waar staat het rapport zelf en hoe is “rondkomen zonder zorgen” gemeten, gaat dat over objectieve budgetten of gewoon gevoel? En die 42% die van een bijbaan/freelance leeft… is dat hoofdinkomen of “naast studie”, want dat scheelt nogal in framing. In Den Haag zie je ondertussen dat huurtoeslag/energiecompensatie vooral pleisters zijn terwijl de huur gewoon doorstijgt en verhuurders vrolijk indexeren—maar wie pakt dat structureel aan, en wanneer? Bron/link graag, anders blijft het weer zo’n lekker alarmerende kop zonder onderbouwing.

naomi heeft wel een punt over die definities, maar je hoeft echt geen nibud-rapport te lezen om te snappen wat hier misgaat: de “vaste lasten” zijn allang niet meer vast maar gewoon een roulette met huurverhoging, energiecontracten, zorgpremie en dan nog gemeentelijke lasten erbovenop. Ten eerste is het beleid compleet scheef omdat toeslagen je nét genoeg geven om niet om te vallen maar tegelijk elke euro extra werken meteen wegvreet via afbouw en belasting, dus mensen blijven hangen in stress-stand; ten tweede blijven we doen alsof dit een individueel budgetprobleem is terwijl de woonmarkt gewoon een verdienmodel is geworden waar jongeren de rekening van betalen, maar ok blijf vooral roepen dat ze minder avocado moeten eten.

Nibud kan meten wat ze willen, maar het echte probleem is dat “rondkomen” tegenwoordig betekent dat je na huur/boodschappen nog precies genoeg overhoudt voor één kapotte wasmachine per jaar en verder alleen maar hopen dat je koelkast geen eigen mening krijgt, maar goed we blijven doen alsof het een budgetcursusje is en geen land waar alles een abonnement is geworden.

Ja jong, iedereen wijst naar jongeren en huur, maar hier in Oss zie ik ook zat gezinnen die kapotgaan op die stapel “kleine” rekeningen: auto nodig voor werk, kinderopvang, sportclubke, tandarts, eigen risico, gemeentebelasting, en als er één ding stuk gaat is het meteen paniek. En probeer dan maar eens te sparen zonder dat ge meteen overal nét buitenvalt en alles zelf mag dokken.

Ik merk dat het niet alleen “te weinig inkomen” is maar ook dat je nergens meer ademruimte hebt: alles is automatisch incasso, alles is abonnement, en één misser = boete + stress die dagen blijft hangen. En niemand heeft het over schaamte-energie: jongeren die het nét niet redden vragen te laat hulp omdat je overal het gevoel krijgt dat het je eigen schuld is, terwijl het systeem gewoon strak staat afgesteld op maximaal afromen.

Wat ik mis in dit hele “rondkomen”-verhaal is dat je tegenwoordig ook gewoon financieel gestraft wordt als je iets níet meteen regelt: te laat met een rekening is meteen 40 euro kosten, en bij veel mensen is het juist die stapeling van incasso’s/boetes die het gat maakt. Aan de andere kant snap ik ook wel dat bedrijven niet eindeloos achter geld aan willen zitten, maar het systeem is nu wel zo strak dat één slippertje je maand compleet sloopt.

Dat “reëel loon +2%” in die samenvatting klopt volgens mij gewoon niet: in NL zijn de reële lonen juist flink gedaald in 2022/2023 (orde grootte meerdere procenten), en dat verklaart ook waarom zelfs mensen mét baan ineens rood staan. En nog iets wat hier weinig genoemd wordt: klimaat- en energiemaatregelen zijn nodig, maar als je ze via vaste energiebelasting/netbeheerkosten bij iedereen neerlegt, zijn lage inkomens relatief het hardst de klos; waarom maken we die lasten niet veel inkomensafhankelijker? Anders krijg je precies dit: steun “tijdelijk”, rekening structureel.