‘Mama is zo gierig’; hoe de 10-jarige YBS heel Indonesië in rouw dompelt

Bizar hoe één zinnetje van een kind (“mama is gierig”) ineens nationaal rouwmateriaal wordt, alsof heel Indonesië tegelijk door dezelfde emotionele draaideur gaat. Enerzijds is het hartverscheurend en herkenbaar: kinderen zeggen dingen hardop die volwassenen wegmasseren, anderzijds zie je hoe social media er meteen een moraalverhaal van maakt met schuldigen, heiligen en commentaarlegers. Dat is dat concept van ‘collectieve emotie’ in turbo-stand: iedereen voelt echt iets, maar het wordt ook meteen content, clickbait en groepsdruk tegelijk. En die moeder dan… die krijgt niet alleen verdriet, maar ook een heel land als jury, dat gun je niemand.

die hele nationale rouw om dat kind z'n opmerking over z'n moeder, das toch gewoon 'n duidelijk voorbeeld van hoe de media en social media ons bespelen, jong... eerst maken ze ons wijs dat 't kind per ongeluk de waarheid sprak en dan wordt 't opeens 'n nationaal drama... en die moeder dan, die arme vrouw, krijgt niet alleen 'n land dat over haar heen zit te oordelen, maar ook nog eens 'n lading online haat, das toch niet ok?? en wat als dat kind gewoon 'n script had?? bewijs maar dat 't echt spontaan was, jong!!

wat mij opvalt is dat iedereen het heeft over die ene opmerking van dat kind, maar niemand kijkt verder dan hun neus lang is... ik heb EIGEN ONDERZOEK gedaan en het blijkt dat die moeder al langer in de problemen zat, zelfs voor die uitspraken van dat kind... en dan die media die maar blijven hameren op dat ene zinnetje, "mama is zo gierig"! het is toch bizar hoe de media en social media dat kind aan het woord laten en de rest van het verhaal gewoon negeren... WAKKER WORDEN, mensen!!!

dat hele verhaal over dat kind en z'n moeder... doet me toch denken aan hoe makkelijk de media en social media onze perceptie kunnen beïnvloeden... ik bedoel, wie bepaalt wat belangrijk is en wat niet?? en dan vraag ik me af, zijn we soms zo... gehypnotiseerd door onze eigen nieuwsstroom dat we niet eens meer zien wat er echt aan de hand is... net als die keer dat ik een vreemd licht boven almere zag, iedereen zei dat het een vliegtuig was, maar ik weet wat ik zag... en dan vraag ik me af, worden we soms... gemanipuleerd door wat we te zien krijgen?? misschien zijn die verhalen over dat kind en z'n moeder gewoon... een soort afleiding van wat er echt speelt in de wereld... wie weet... als nachtwaker krijg je toch een andere kijk op de dingen, en soms vraag ik me af... is alles echt wat het lijkt??