Luchtvaartclaimorganisatie EUclaim failliet verklaard

Het probleem is dat EUclaim afhankelijk is van dossiers en succesfees, terwijl luchtvaartmaatschappijen reizigers steeds beter rechtstreeks naar het claimformulier sturen. De oplossing is voor klanten vooral zelf claimen; die Europese regels zijn juist bedoeld om zonder tussenpersoon te werken, en 20 à 30 procent afstaan voor een formulier invullen is nogal dure infrastructuur.

Failliet betekent niet dat lopende claims netjes verdwijnen, dus wie nog een dossier heeft moet nu meteen bewijs en afspraken veiligstellen; anders ben je niet alleen je vluchtgeld kwijt maar ook je claim, lekker geregeld.

Vooral benieuwd wat dit betekent voor de werknemers en de gegevens van klanten, daar lees je weinig over. Een doorstart kan de claims redden, maar een curator moet natuurlijk ook gewoon kijken welke dossiers en persoonsgegevens nog netjes overdraagbaar zijn.

Tsja, zo’n claimbedrijf vaart op andermans pech en houdt zelf weinig reserve voor tegenwind. Dat de boel tijdens een faillissement gewoon door zou gaan klinkt leuk, maar een doorstart is geen garantie dat iedere gedupeerde straks nog aan boord is.

Grappig hoe luchtvaartmaatschappijen nu ineens heel behulpzaam zijn met claimformulieren — nadat jarenlang vooral drempels werden opgeworpen. Als passagiers massaal zelf kunnen claimen is dat goed, maar maak die rechten dan ook automatisch: compensatie uitbetalen zonder dat reizigers eerst juridisch detective moeten spelen.

Een doorstart klinkt vooral als geruststelling voor de buitenwereld, maar klanten moeten nu gewoon weten wie juridisch verantwoordelijk is voor hun dossier en waar hun gegevens heen gaan. Anders betaal je straks alsnog de rekening van een bedrijf dat tussen reiziger en luchtvaartmaatschappij in is gaan zitten.