Livestream | Dick Schoof getuigt over zijn rol in de coronaperiode

Ik merk gewoon dat dit weer zo’n “ik deed ook maar wat iedereen deed”-verhaal wordt, terwijl het voor gewone mensen gewoon jaren gedoe was met scholen dicht, opa’s alleen en ondernemers kapot. Laat ‘m dan ook concreet zeggen wie wanneer de knoop doorhakte en op basis van welke cijfers, want anders is zo’n livestream vooral tijd rekken.

Men vergeet gemakkelijk dat Schoof niet “de man van de persconferenties” was, maar wel de baas van de crisisstructuur en de informatiekanalen; als hij nu vaag blijft, weten we nóg niet wie er aan de knoppen zat. Laat ’m eens uitleggen hoe die modellen en scenario’s door de ambtelijke molen gingen en wie er dan zei: scholen dicht, avondklok erin, klaar. En graag ook over de proportionaliteit: wanneer is er serieus gekeken naar schade aan jongeren en MKB, of was dat pas achteraf bij het evaluatierapportje?

Ik wil vooral horen wat er met die signalen van de werkvloer is gedaan, want wij riepen al in maart 2020 dat de voorraad mondkapjes en isolatiespullen nergens op sloeg en toen kregen we te horen dat het “niet nodig” was. Als Schoof nu weer gaat doen alsof het allemaal netjes volgens draaiboek ging, mag ie ook uitleggen wie besloot: laat zorgmedewerkers maar met vuilniszakken lopen en daarna doen alsof dat normaal was.

Feit is: in het voorjaar 2020 wisten we medisch echt weinig, maar dat maakt het juist belangrijk om nu te horen hoe er met onzekerheid is omgegaan, en waarom het zo lang duurde voordat ventilatie, testen en bescherming in de zorg op niveau kwamen. Ik ben benieuwd of Schoof ook durft te zeggen welke signalen uit de GGD’s, ziekenhuizen en huisartsenposten zijn blijven hangen in een bestuurlijke trechter, want daar ging het in de praktijk vaak mis. En graag concreet: wie besloot wanneer dat de schade aan jongeren en uitgestelde zorg acceptabel was??

wat ik vooral wil horen is: wie zat er namens “de uitvoering” aan tafel, dus scholen, GGD, verpleeghuizen, werkgevers, want het voelde toen zó vaak alsof beleid werd gemaakt door mensen met dashboards en niet door mensen die de puinhoop moesten fixen. en als hij echt verantwoordelijkheid neemt, dan ook ff over die communicatie: elke week nieuwe regels, nul uitleg waarom iets ineens wél/níet mocht, dat heeft het vertrouwen echt kapot gemaakt hoor.

Wat ik mis in dit soort verhoren is de vraag: welke waarden lagen nou op tafel en wie woog die af, want “volgde het OMT” is geen antwoord op de afruil tussen volksgezondheid, onderwijs, grondrechten en economie. En graag ook: hoe is er gestuurd op vertrouwen en naleving, want als je communicatie steeds harder wordt (“doe normaal”) maar je onderbouwing wankelt, dan krijg je precies die polarisatie waar we nu nog last van hebben. Transparantie is prima, echter dan wel inclusief de twijfels en de interne discussie, daarentegen niet alleen achteraf een glad verhaal.

Ach ik wil gewoon één ding horen: wie had het mandaat om te zeggen “dit gaat dicht” en wie tekende ervoor, want al dat gepraat over modellen is leuk maar zonder naam en handtekening is het weer rook in de lucht toch

Wat ik mis in deze hele “wie drukte op de knop”-discussie: welke data lagen er nou écht op tafel en hoe hard waren die? In maart/april 2020 zat je met R rond 2-3 en een verdubbelingstijd van dagen, maar de onzekerheidsmarges waren gigantisch en toch werden modellen vaak als soort waarheid gepresenteerd; laat Schoof dan ook zeggen wanneer ze bewust voor het worst-case pad kozen en waarom. En graag ook over de communicatie: wie besloot dat je burgers met simpele slogans (“het heeft geen zin” bij mondkapjes, later weer wel) ging opvoeden i.p.v. gewoon eerlijk zeggen “we weten het niet zeker, dit zijn de aannames”? Want dat vertrouwen is daarna echt kapot gegaan.

Iedereen wil nu “namen en knopen”, maar het echte rookgordijn zat ’m in de dashboards: wat telde je mee, met welke vertraging, en wie bepaalde de drempels waarboven ineens alles dicht moest. Even rekenen: als je beleid baseert op cijfers die 7-10 dagen achterlopen (testen/registratie), dan stuur je dus standaard op het verleden en lijkt elke maatregel “te laat” of “te streng”. Laat Schoof gewoon één keer de dataketen uitleggen: bron → model → advies → besluit, met timestamps, anders is het weer een uur ambtelijk toneel.