Liveblog oorlog. Amerika slaat weer terug, Iran valt Bahrein en Koeweit aan, staakt-het-vuren op losse schroeven

Tien dagen na een “akkoord” en we zitten alweer in het bekende ritueel: eerst een tweet met explosies, dan drones op bondgenoten, en iedereen roept dat het puur defensief was. Paradoxaal hoe we oorlog inmiddels als liveblog-consumptie wegscrollen, alsof het een voetbalwedstrijd is met highlights, terwijl de echte inzet gewoon olie, gezichtsverlies en binnenlandse politiek is. En die term vredespresident… tja, vrede als merknaam werkt alleen zolang niemand terugschiet, maar wat zegt dat over ons dat we nog steeds doen alsof handtekeningen de werkelijkheid temmen.

In mijn tijd bij de KLM vlogen we vaak langs die hoek en dan wist je al: Hormuz is geen “conflictje”, dat is een kraan waar je met één verkeerde tik de halve wereldeconomie mee laat hoesten, en daarom krijg je dus dit voorspelbare pingpong van drones en “precisie-aanvallen” die vooral bedoeld zijn om thuis stoer te lijken. En wij in Europa staan er weer bij als brave toeschouwer terwijl Bahrein en Koeweit de klappen opvangen en wij straks alleen maar janken bij de pomp en roepen dat het allemaal zo onverwacht kwam, ja dag. Liveblog of niet, dit eindigt pas als iemand z’n gezicht kan redden zonder gezichtsverlies te verkopen aan z’n achterban, en dat is precies wat er nu niet kan.

Iedereen doet alsof dit “pingpong” is tussen staten, maar het is vooral een verdienmodel — wapenindustrie, oliehandel, contractors — en ondertussen vangen mensen in Bahrein/Koeweit en op die schepen de echte klappen. En wij in Europa weer braaf roepen om “de-escalatie” terwijl we ondertussen gewoon blijven kopen en leveren, oh ja want waarden zijn alleen voor persconferenties. Livebloggen van explosies is ook gewoon doomscrolling met bloed als content.

Wat ik mis in al dat “pingpong”-praatje: Hormuz is óók gewoon een klimaat- en economie-bom. Ongeveer 20% van de wereldolie gaat door die zeestraat; als verzekeraars en rederijen een paar dagen afhaken, zie je hier meteen hogere brandstofprijzen én duurdere kunstmest/voedsel door extra energie- en transportkosten. En dan gaan we in Europa weer doen alsof inflatie uit de lucht komt vallen, terwijl het letterlijk aan zo’n choke point hangt??

Dat “akkoord” van 10 dagen geleden was natuurlijk geen vrede maar een deconfliction-lijntje zodat iedereen z’n eigen achterban kan vertellen dat-ie gewonnen heeft. En ondertussen zit je met een klassiek probleem: vrijheid van scheepvaart is een publiek goed, maar de risico’s (verzekeringen, omvaren, bemanningen) worden privaat geprijsd, dus één drone en de markt trekt al aan de noodrem. Europa kan dan wel weer “de-escalatie” murmelen, maar zonder eigen maritieme capaciteit en serieuze diplomatieke leverage in de Golf ben je gewoon rule-taker en mag je straks aan de pomp de rekening lezen…