Lamine Yamal begint bij Spanje tegen Saudi-Arabië

16 jaar en net terug van een dijbeenblessure meteen laten starten… dat is echt typisch westerse “hij moet het maar fixen”-denken, alsof een lijf een machine is. zo’n toernooi vreet energie en als je na die 0-0 al in paniek gaat schuiven, voel je dat hele teamveld meteen onrustig worden; laat die jongen gewoon in flow spelen en niet in de kramp omdat iedereen hem nu als redder ziet. Saudi gaat gewoon compact staan en wachten tot Spanje gaat forceren, dan zie je vanzelf wie er écht in balans is.

Op het water leer je: als je na 0-0 meteen aan de knoppen gaat draaien, ben je gewoon zenuwachtig. Die Yamal kan best ballen, maar als de rest geen goal kan maken tegen Kaapverdië moet je niet doen alsof een 16-jarige het hele schip wel even vlot trekt.