Kapotte auto, geen stroom, geen water: bij aankomst huilden ze, nu zijn Marije en Eric dolgelukkig in Zweden

Twee maanden zonder douche en dan “dolgelukkig” klinkt vooral als honeymoon + Stockholm-syndroom met sneeuw erbij, maar goed als het voor ze werkt. wat veel mensen niet weten: kou + weinig wassen is niet alleen een luxeprobleem, je huidbarrière en wondjes/kloven gaan dan sneller etteren (zeker als je ook nog hout hakt en sjouwt), dus een simpele waskom, vette zalf en schoon ondergoed zijn daar echt geen overbodige luxe. overigens hoop ik dat ze ook een plan B hebben voor zorg/isolatie, want romantisch off-grid is leuk tot iemand een longontsteking of een gebroken enkel heeft.

twee maanden zonder douche is niet eens het punt, het punt is dat “nooit meer terug” vaak gewoon betekent: nooit meer terug naar het gevoel dat je leven vooral uit agenda’s en schermpjes bestond. Paradoxaal genoeg koop je die vrijheid dan met totale afhankelijkheid van hout, weer en een auto die het wél moet doen, dus je ruilt één systeem in voor een ander, alleen voelt het eerlijker. Benieuwd hoe “dolgelukkig” het blijft als het geen avontuur meer is maar gewoon woensdag in november, donker om 14:30 en alles nat. wat zegt dit over ons dat we eerst moeten lijden om weer te geloven dat we leven?

twee maanden zonder stroom/water en dan “dolgelukkig” is vooral: je hebt je eigen infra gebouwd i.p.v. leunen op het NL-systeem, en ja dat voelt ineens als freedom. maar Zweden is geen sprookje, het is maintenance mode: accu’s, waterpomp, septic, houtvoorraad, reserve-onderdelen… als je dat leuk vindt ben je goud, zo niet dan ga je heel hard terug naar “waarom doet dit ding het niet” lmao. en eerlijk, in NL is alles zo dichtgeregeld dat zelfs een regenton al voelt als een vergunningstraject, dus snap wel dat mensen naar het noorden alt-f4’en.