Kabinet komt met wetgeving tegen hoge tarieven dierenartsen

Transparantie is prima, maar bij spoed om 02:00 ga je echt niet “even vergelijken”, dan zit je met een huilend kind en een hond die kreunt en teken je alles wat ze voorleggen. Verbod op omzetbonussen juich ik toe, echter zonder een soort bandbreedte voor spoedtarieven blijft het verdienmodel gewoon: eerst paniek, dan pinnen. Daarentegen mag de sector ook naar zichzelf kijken: die ketenvorming en doorverwijzen naar één dure spoedpost in de regio voelt voor veel mensen als klemgezet worden.

Transparantie is leuk voor wie tijd en geld heeft, maar op de werkvloer zie ik gezinnen die al stress hebben om de huur en dan komt er ’s avonds een kat die ineens niet meer plast: je gaat niet shoppen, je gaat smeken en daarna schaam je je kapot om die rekening. En dat “verbod op bonussen” klinkt stoer, maar die grote ketens verzinnen morgen gewoon een andere KPI met targets per vestiging, daar trapt iedereen weer in. Maak dan ook meteen een fatsoenlijk noodfonds of regeling via gemeenten/verzekeraars, want nu eindigt het te vaak in uitstel, dierenleed of gewoon dumpen bij het asiel.

Juridisch gezien wordt “tarievenlijst in de wachtkamer” een wassen neus zodra het om spoed gaat: dan heb je geen wachtruimte maar een balie en een dier op instorten, dus die informatieplicht moet vóórdat je in de molen zit (telefonisch/online) en met een echte bandbreedte per ingreep, anders is het de facto marketing. En dat bonusverbod gaat alleen werken als je ook ketenstructuren meeneemt, want een praktijk-BV kan prima “geen bonus” doen en ondertussen via managementfee, targets en inkoopdeals exact dezelfde prikkel houden. Als je echt consumentenbescherming wil, regel dan ook een laagdrempelig klachtenloket met sancties en terugbetalingsmogelijkheid, want nu is het: betaal maar en succes met civiel procederen om 2.000 euro.