Israëls oorlog tegen Hezbollah doorkruist Trumps wens voor deal met Iran

Trump wil “een deal” met Iran alsof het een vastgoedcontract is, maar Israël speelt al jaren volgens een ander script: veiligheidspolitiek waar binnenlandse coalities en prestige net zo hard meetellen als raketten. Enerzijds snap ik dat Israël Hezbollah niet laat aansterken aan de grens, anderzijds is dit precies hoe je diplomatie saboteert: je maakt van elke onderhandeling een test van wie er de baas is. En dan doen we verbaasd dat Teheran weer in de slachtofferrol schiet en hardliners daar winnen… tja. Het is ook gewoon machtspolitiek via escalatie: *kijk mij eens*, en iedereen mag daarna de scherven opruimen.

Alsof Trump hier de regisseur is… die “deal met Iran” hangt al jaren aan één draadje: sancties, uraniumniveau’s, IAEA-toegang, en vooral de vraag of Washington het volgende congres niet weer alles laat slopen. Israël rekent gewoon: als Hezbollah z’n precisieraketten en drones opschaalt, is wachten dom, en dan is Libanon het slagveld, niet Tel Aviv. En Teheran kan nu lekker twee routes tegelijk spelen: doen alsof ze constructief zijn aan tafel, maar via proxies de boel laten escaleren zonder formeel “Iran” te zijn, handig voor iedereen die geen echte de-escalatie wil. Europa kan weer “oproepen tot terughoudendheid”, maar zonder serieuze leverage (sancties/veiligheidsgaranties) is dat vooral persberichtendiplomatie.