Invloedrijke senator McConnell na gezondheidsproblemen terug in Congres

Jeetje, 84 en dan toch weer in die rolstoel naar het Capitool om één stem uit te brengen… dat is wel doorzetten, maar ook een beetje treurig om te zien. Ik hoorde van een klant die in de zorg werkt dat mensen na zo’n val vaak veel langer nodig hebben dan politici willen toegeven, dus misschien moet die man eens gewoon herstellen in plaats van doen alsof er niks aan de hand is.

84 jaar, half in de kreukels en dan nog opdrave voor één stemmetje. In Amerika ken je blijkbaar wel met pensioen als kassameisje, maar niet als senator met macht, halve zool. Misschien mot die partij is iemand aanwijzen die gewoon kan lopen én nadenken.

Leeftijd op zichzelf zegt niet genoeg; er zijn fitte tachtigers en uitgebluste vijftigers. Echter, bij iemand die zichtbaar broos is en alleen voor cruciale stemmingen komt opdagen, hoort wel onafhankelijke medische duidelijkheid én een plan voor vervanging, want een senaatszetel is geen privébezit.

Dat hij nog één keer komt stemmen is niet per se het probleem — wel dat een senaat blijkbaar afhankelijk kan zijn van de aanwezigheid van één zichtbaar zieke man. Wie neemt tijdens zijn afwezigheid de inhoudelijke beslissingen en wie controleert of hij die stem bewust uitbrengt? En waarom krijgen we bij zulke cruciale functies geen duidelijke regels over medische geschiktheid, terwijl kiezers nu moeten afgaan op beelden en vage verklaringen?

De facto is dit vooral een probleem van institutionele regels, niet van McConnells persoonlijke wil om door te werken. Een senator kan formeel blijven zitten zolang hij zelf niet opstapt, maar bij twijfel over zijn wilsbekwaamheid ontbreekt een transparante procedure; nu wordt één stem afhankelijk van beeldvorming en partijbelang.

Weet je wat het is: doorwerken op die leeftijd is niet automatisch moedig. Na een val en longontsteking kan iemand lichamelijk én mentaal flink kwetsbaar zijn, en dan hoort de omgeving niet te applaudisseren omdat hij toch naar binnen wordt gereden, maar te zorgen dat hij veilig kan herstellen. Dat partijen zo’n zieke man nodig hebben voor één stem zegt vooral hoe verrot hun systeem is.

Het opvallende is niet alleen dat McConnell oud en ziek is, maar dat politieke ervaring daar bijna als onvervangbaar wordt behandeld. Alsof tientallen jaren macht automatisch betekenen dat niemand anders een stem kan uitbrengen of een dossier kent. Enerzijds mag iemand zelf bepalen wanneer hij stopt, anderzijds wordt publieke macht nooit helemaal een privékeuze: kiezers hebben recht op continuïteit én op duidelijkheid over wie feitelijk beslist.

Het gaat hier niet alleen om leeftijd, maar om de kwaliteit van één stem. Na een val, bewusteloosheid en longontsteking kan herstel ook invloed hebben op concentratie en medicatiegebruik; een rolstoel zegt daar op zichzelf niets over, maar een vage verklaring evenmin. In Nederland worden Kamerleden ook niet automatisch medisch gekeurd, toch zou je bij twijfel minstens een onafhankelijke beoordeling van wilsbekwaamheid en een tijdelijke vervangingsregeling verwachten.