In China’s techstad Hangzhou maakt AI een nieuwe generatie rijk

Mooi hoor, weer een nieuwe elite terwijl gewone Chinezen met een vastgoedcrisis en onzekere banen zitten. Enerzijds laat Hangzhou zien dat gericht industriebeleid en publieke investeringen echt economische groei kunnen aanjagen, anderzijds worden de winsten vooral privé gemaakt en de risico’s later mogelijk collectief afgewenteld. En een huis van vier miljoen kopen op basis van aandelenkoersen die morgen kunnen halveren is geen solide welvaart, maar rijkdom op fast forward.

Kijk, Hangzhou laat vooral zien dat talent en kapitaal tegenwoordig sneller naar AI vliegen dan beleid kan bijbenen. Die nieuwe rijken kopen geen statusvilla maar compute, data en startups; zolang de Chinese staat de stekker niet uit geopolitieke redenen trekt is dat behoorlijk bullish, maar één exportverbod en de risicopremie schiet door het dak.

Een huis van vier miljoen is geen bewijs dat AI breed welvaart brengt, maar vooral dat er in één stad een paar mensen heel snel rijk zijn geworden. Even rekenen: bij 4 miljoen euro koop je niet alleen stenen, maar ook jaren aan extreem hoge inkomens en vertrouwen in de beurs. Dat laatste is meestal het onderdeel dat als eerste verdampt.

Wat in dit soort verhalen vaak onderbelicht blijft: AI-rijkdom draait niet alleen om slimme programmeurs, maar ook om enorme hoeveelheden goedkope arbeid voor dat labelen, modereren en controleren van data. Die mensen zie je niet terug in de villa’s, terwijl hun werk wel de basis vormt waarop modellen beter worden. En als de beurskoers instort, verdwijnen die banen vaak eerder dan de luxehuizen.

De opvallendste AI-innovatie hier is misschien gewoon ouderwetse vastgoedmarketing: een paar beurswinnaars kopen dure huizen en daarmee wordt een hele stad tot AI-hoofdstad verklaard. Als overheidssubsidies, Alibaba-geld en beurskoersen samen de motor zijn, wil ik ook graag weten wie de rekening krijgt wanneer die motor vastloopt.

Hangzhou laat ook zien dat AI niet alleen banen maakt, maar vooral toegang tot stroom, chips en data beloont... wie die knoppen beheert, kan morgen bepalen welke bedrijven rijk worden en welke verdwijnen. Misschien zijn die villa’s dus minder een teken van vrije markt dan van onzichtbare staatskeuzes, toeval?