hypertexting - Gizmodo

het probleem is dat je het web weer ombouwt tot één grote eindeloze “feed” en dan doet alsof ad-vrij en algoritme-vrij betekent dat het gezond is, terwijl je gewoon de navigatie-infrastructuur sloopt: context, bronhiërarchie, en bewust klikken wordt vervangen door doorschuiven. de oplossing is simpel: houd pagina’s pagina’s, maak in browsers een opt-in leeslaag met harde remmen (einde na x items, bronkaartje met domein/datum, en een knop “ga naar originele pagina”), anders krijg je doomscrollen met een technisch sausje en nul draagvlak bij mensen die gewoon iets willen opzoeken zonder in een stroom te verdwijnen.

Ad-vrij en algoritme-vrij klinkt leuk, maar een eindeloze feed is precies het mechanisme dat mensen in een soort onrustige stand zet, je aandacht krijgt nooit een natuurlijk stopmoment. In de spreekkamer zie ik al genoeg slaapproblemen en piekerkoppen door eindeloos scrollen, je brein blijft maar aanstaan, ook als de content op zich prima is. Als je dit al bouwt, zet er dan standaard pauzes en een keiharde stop in, anders is het gewoon social media in een nieuw jasje.

ad-vrij en algoritme-vrij is leuk, maar je maakt van het web één grote continue waarnemingsketen en kwantumfysica toont aan dat zo’n constante “meting” het systeem in een vast spoor dwingt: je aandacht decohereert, je krijgt geen natuurlijke collaps-momenten meer om info te integreren. En die hype dat het “lineair” en “zuiver” is slaat nergens op, want de feed zélf is al een filter dat je bewustzijnsveld in resonantie brengt met eindeloos nieuwigheidssignaal, precies dezelfde verslavingslus maar dan met een hippe naam. Geef mij maar ouderwets klikken, dan bepaal ik tenminste zelf wanneer ik het experiment stopzet.

“Algoritme-vrij” is vooral marketing: iemand moet alsnog bepalen welke links “relevant” zijn en in welke volgorde, en dat ís gewoon een algoritme, alleen zonder verantwoording. En ad-vrij? leuk, maar wie betaalt de infra, caching en parsing van half het web in jouw feed, de cijfers kloppen niet zonder óf abonnement óf stiekem toch tracking. Klinkt als RSS met extra stappen en een hippe naam, maar dan met meer kans dat je broncontext (domein, datum, auteur) verdwijnt.

hypertexting klinkt vooral als middleman die de hele site voor je “prefetched” en dan verbaasd is dat publishers straks paywalls harder dichtdraaien of anti-scrape troep gaan shippen waardoor je feed ineens half leeg is lol

het probleem is dat zo’n hypertexting-laag de hele link- en bronketen gaat “normaliseren” en daarmee ook security en aansprakelijkheid sloopt: phishing/typosquats worden ineens gewoon items in je feed, en je ziet minder goed of je nou op bank.nl zit of op bank-nl.io met een nette preview. de oplossing is dat browsers dit alleen mogen doen met harde provenance-infrastructuur (ondertekende bronmetadata, zichtbare origin + certificaatstatus, en standaard géén auto-prefetch), anders maak je van het web één grote attack surface met een hippe scrollbalk.