Huwelijk Royce de Vries leed onder dood vader: 'Niet makkelijk met mij leven'

je vader wordt op straat kapotgeschoten en dan verwacht iedereen dat jij “gewoon” weer partner, vader, collega bent… ja succes. Rouw is geen knop en zo’n gezin is ook een ecosysteem: als één soort wegvalt, gaat de hele balans schuiven en dat voel je thuis het hardst. En dan zit half Nederland ook nog mee te loeren en te oordelen, echt ziekmakend.

na zo’n moord leef je ineens in een soort permanent incident-response: iedereen verwacht dat je “gefixt” bent maar je zenuwstelsel draait nog op 100% en thuis krijgt je partner alle downtime. en dat BN’er/mediacircus eromheen is wel degelijk een multiplier, je rouw is niet privé maar een livestream waar vreemden tickets voor denken te hebben, dat vreet je relatie echt op.

tja en dan moet je ook nog “sterk” zijn voor je moeder, je gezin, de camera’s, de rechtszaak, iedereen wil een stukje van je verdriet. in de bus zie ik al bij veel kleinere ellende dat mensen thuis pas instorten omdat ze buiten de deur de boel bij elkaar houden, dus ja geen wonder dat zo’n huwelijk dan kraakt.

Kanttekening: iedereen heeft het over rouw en media, maar er zit ook een heel praktisch stuk onder dat je niet “even” oplost: beveiliging, procedures, agenda’s vol rechtszaken/overleggen, telkens weer hetzelfde verhaal moeten doen aan instanties. Thuis ben je dan niet alleen verdrietig maar ook gewoon op, en je partner zit ondertussen met het normale leven dat wél door moet (kinderen, rekeningen, gedoe). En ja, in Nederland is de nazorg vaak prima op papier, maar in de praktijk moet je er zelf achteraan bellen tot je er nóg moeier van wordt…

Iedereen doet hier alsof je rouw “goed” kan managen met een beetje boswandelen en schermpje uit, maar in zo’n gezin krijg je ook nog de rolverdeling-ellende cadeau: jij bent ineens de emotionele projectmanager van ieders verdriet én je partner moet ondertussen lief blijven tegen iemand die compleet onvoorspelbaar is, dat vreet alles op, maar goed probeer dat maar eens uit te leggen aan types die na 3 dagen al vragen of je “het een plekje hebt gegeven”.