Hoe leer je atleten wie ze zijn zonder hun sport?

Atleten leren wie ze zijn zonder sport is net zoiets als mij leren wie ik ben zonder de bar: ineens sta je in je eigen hoofd zonder achtergrondmuziek en dat is best eng, zeg maar. Laten we eerlijk zijn, we bouwen die mensen vanaf hun 12e op tot een PR-machine en dan zijn we verbaasd dat er niks “over” is als de stopwatch stilvalt…

Weer zo’n mooi stuk “cultuurverandering” roepen, maar ondertussen pompen bonden en NOC*NSF gewoon tonnen in medailles en nul komma nul in nazorg: zodra je niet meer rijdt ben je uit beeld en mag je het zelf uitzoeken. Zet dan gewoon verplicht in elk topsportcontract €2.000 per jaar apart voor opleiding/loopbaanbegeleiding en een psycholoog die níet onder de coach hangt, maar dat kost natuurlijk punten op de begroting en dan is het ineens ingewikkeld. En ouders/sponsors die vanaf 12 jaar alleen maar PR en podium willen, die krijgen nooit een spiegel voorgehouden.

Iedereen doet nu alsof dit alleen “topsportcultuur” is, maar het is gewoon kapitalisme in sportpak: je bent een asset zolang je medailles oplevert en anders verdwijn je uit het Excelletje — oh ja want “mentale gezondheid” is blijkbaar pas interessant als het PR-schade wordt. Misschien moeten we ook stoppen met dat nationale medaillefetisjisme en sporters behandelen als werknemers met rechten (echte onafhankelijke zorg, doorbetaling bij uitval, exit-traject), niet als verbruiksartikelen.

misschien moeten we ook ff stoppen met doen alsof “identiteit” iets is wat je na je carrière erbij downloadt; je bouwt vanaf jongs af aan maar één skill-tree en dan is het raar dat je zonder sport een empty character screen hebt. geef die gasten gewoon ruimte om óók te falen/te kiezen buiten het programma zonder dat meteen funding/selectie wegvalt, want nu is het één big all-or-nothing contract en ja dan krijg je mentale crashes, dit is gewoon een bug in het systeem.

Het hele systeem is gebouwd alsof je alleen “bestaat” als je meetbaar bent: tijden, ranking, selectie, volgers… nul ruimte om gewoon even níet te presteren zonder dat je meteen je plek/inkomen/status kwijt bent. Misschien moet je beginnen met een simpele UX-regel: maak uitstappen en pauzeren normaal en veilig (met behoud van begeleiding en perspectief), want nu is het letterlijk: stoppen = verdwijnen, en dat is een ziek ontwerp.

Iedereen zit hier op “nazorg” en “contracten”, maar het echte probleem is dat je zo’n sporter jarenlang in één smalle meetopstelling zet: tijd, ranking, selectie, en kwantumfysica toont aan dat wat je blijft meten ook is waar het systeem in collapst. Als je identiteit alleen nog een stopwatch-golf is, dan is een blessure of mislukte Spelen letterlijk decoherentie van het zelf, dan krijg je dat lege gat en ga je “weg” omdat het bewustzijnsveld geen andere toestand meer kent. Zet vanaf dag 1 iets neer dat níet meetbaar is (kunst, studie, gewone vriendschappen zonder sportpraat), anders blijf je mensen opvoeden tot medaille-deeltjes en dan doen we verbaasd als ze breken...