Hoe het superzaad van Ragnilds vader haar leven op de kop zette

Nou ja, wat een nachtmerrie, niet alleen voor haar maar ook voor al die mensen die misschien ineens familie van elkaar blijken te zijn. In de jaren tachtig kon blijkbaar van alles zonder goede registratie, daar betalen mensen nu de emotionele rekening voor, en DNA-tests maken het alleen maar zichtbaarder hoor.

Wat me vooral raakt: haar vader kon dit zien als bloed doneren, maar voor de gezinnen die ermee verder moesten was hij onderdeel van hun familiegeschiedenis. Negentig keer doneren zonder goede registratie is geen klein detail; kinderen kunnen hierdoor later medische informatie missen of onbewust met een halfzus daten. Op de werkvloer zie ik hoe belangrijk afkomst kan zijn voor iemands identiteit, dus die openheid had niet pas na 46 jaar bij een ontbijt hoeven komen.

Het akelige is ook dat zo’n familie ineens overal kan opduiken zonder dat je het weet: bij de huisarts, op school, zelfs in je eigen vriendenkring. Ik hoorde van een klant dat haar DNA-match pas na jaren duidelijk maakte waarom bepaalde medische klachten in de familie zaten… daar word je toch niet goed van.

Negentig keer doneren en dan doen alsof niemand hoefde te weten waar al die kinderen vandaan kwamen… dat is geen “foutje uit de jaren tachtig”, dat is een systeem dat gemak boven mensen zette!!! En ondertussen worden DNA-databases steeds groter: wie beheert die gegevens eigenlijk en wie garandeert dat verzekeraars of andere partijen er nooit bij kunnen??? Kijk zelf maar, familiegeheimen én genetische privacy tegelijk naar de knoppen.