Hoe een huis van 116.750 euro nu voor bijna 6 ton wordt verkocht: losse studio's op Funda roepen vragen op

die “115k woning” is gewoon clickbait met een kamerprijs, maar het zegt wel alles over hoe scheef die markt is: splitsen in studio’s levert ineens 5-6 ton op terwijl het dezelfde stenen zijn. Gemeentes laten dit soms te makkelijk lopen tot de buurt ineens een verkapte studentenflat is, en starters denken dat er eindelijk betaalbaar aanbod is… moet Funda dit niet veel harder labelen als “kamer” i.p.v. woning? En ondertussen duw je met al die extra keukens/douches ook nog eens het energieverbruik omhoog, maar ja, rendement hè…

Funda is het symptoom, de truc zit ’m in de juridische verpakking: “studio’s” verkopen terwijl het bestemmingsplan/vergunning vaak gewoon één woning is, en dan krijg je dus brandveiligheidseisen, VvE-gedoe en hypotheek/verzekering die ineens moeilijk gaan doen zodra er iets misgaat. Ten eerste zou de gemeente hier keihard op moeten handhaven (en boetes die pijn doen), ten tweede moet de notaris/makelaar gewoon verplicht vet melden: is dit vergund gesplitst ja/nee, anders verkoop je lucht met een keukenblokje, maar ok.

Dit is precies waarom die “splitsen in studio’s” hype me ook ecologisch tegenstaat: je propt meer mensen in dezelfde schil, maar dan met 4 boilers, 4 keukens, extra ventilatie en vaak nul isolatie-upgrade omdat het geld naar het knip-en-plakwerk gaat. Als je dan tóch verdicht, doe het fatsoenlijk met renovatie en energieprestatie-eisen, anders krijg je én een verrotte woonmarkt én een wijk die qua energie en materiaalgebruik compleet ontspoort.

Het rare is: dit gaat niet alleen over “beleggers graaien”, het is ook een statusding in zo’n wijk. Enerzijds krijg je op papier “meer woningen” en dus applaus voor verdichting, anderzijds importeer je een doorstroom- en churncultuur: mensen die na 8 maanden weer weg zijn, minder burencontact, meer pakketjes/afval/geluid en ineens wordt alles “beheer” in plaats van samenleven. En die prijsstijging is gewoon de monetarisering van schaarste: je verkoopt niet stenen maar toegang, toegang, toegang tot een plek waar de rest niet meer tussen komt. Funda kan labelen wat het wil, maar zolang gemeenten trots zijn op aantallen en niet op woonkwaliteit, blijft dit het verdienmodel met een keukenblokje.

Vanuit het buitenland gezien is dit gewoon de volgende stap in de NL-illusie-economie: je verkoopt geen huis meer maar “een product” met een keukenblok en een postcode, en iedereen doet alsof dat normaal is. Wacht maar tot de eerste koper erachter komt dat z’n bank het niet als zelfstandige woning ziet en de verzekering bij brand zegt: succes ermee, papierwerk klopt niet. en Funda? die zet er wel een leuk fotootje bij, zolang de advertentiekosten maar binnenkomen...