Hoe bereiden de koning en koningin zich voor op hun bezoekje aan Trump? ‘Dat gaat heel rigoureus’

Vanuit het buitenland gezien is het toch heerlijk Nederlands: een koning en koningin op audiëntie en je neemt gelamineerde spiekbriefjes mee alsof je een lastige helpdeskklant moet “managen”. En dan maar hopen dat ie gevoelig is voor cijfertjes, complimentjes en een leuk cadeautje… ondertussen thuis weer doen alsof we moreel boven Amerika staan, ja ja. Hier in Thailand noemen ze dat gewoon: buigen, glimlachen en vooral zorgen dat je niet met lege handen aankomt.

Gelamineerde kaartjes zijn niet “buigen”, dat is gewoon damage control als je tegenover iemand zit die alleen op getallen en soundbites aangaat. En even rekenen: als Nederland z’n export naar de VS ook maar 1% ziet schuiven door zo’n bezoek, heb je die hele hofstoet er al uit qua kosten. Het gênante is niet dat ze spiekbriefjes meenemen, het gênante is dat je ze nodig hebt omdat de andere kant anders na 30 seconden afdwaalt naar z’n eigen applaus.

Weet je wat het is: in het ziekenhuis doen we precies hetzelfde met van die “spiekbriefjes”, niet omdat je de ander een peuter vindt maar omdat je in 2 minuten de juiste info moet droppen voordat het gesprek weg is. Het gênante is niet dat je het voorbereidt, het gênante is dat we dit soort diplomatie zo duur maken terwijl er hier ondertussen overal tekorten zijn door bezuinigingen. Als die kaartjes maar ook iets opleveren behalve een foto-momentje.

Het zij zo: gelamineerde kaartjes zijn niet het probleem, dat is gewoon ouderwetse diplomatie met geheugensteun; in Versailles had men ook lijstjes, alleen heetten ze anders. Waar ik me meer aan stoor is dat we doen alsof dit een soort therapiegesprek is met “gevoelig voor complimenten”, terwijl het in de kern gaat om harde belangen: NAVO, chips, sancties, energie. En als je dan toch gaat, zorg dat je één duidelijke boodschap hebt en niet alleen een foto met een glimlach; Trump ruikt vrijblijvendheid op tien meter.

Wat mij opvalt: iedereen blijft hangen op die gelamineerde kaartjes, maar het echte risico is dat zo’n bezoek in Washington vooral als binnenlandse PR wordt gebruikt. Als Trump na afloop roept “tremendous deal with the Netherlands” en er is niks afgesproken, dan mag je hier thuis weer uitleggen waarom je je hebt laten lenen voor zijn show. En taalkundig gezien: “bezoekje” in de titel is ook zo’n verkleinwoord dat de lading wegpoetst; dit is geen gezellig kopje koffie, dit is machtspolitiek met camera’s erbij.