Het moet heerlijk zijn om zó rijk, zó gewetenloos en zó arrogant te zijn

Taalkundig gezien is “grens trekken” hier geen overdreven dramatische formulering. Als een product aantoonbaar schade veroorzaakt en de fabrikant vooral rekent op dure advocaten en een eindeloos juridisch traject, dan hoort de toezichthouder niet machteloos toe te kijken tot de laatste bril verkocht is. En nee, rijk zijn is geen vrijbrief om je verantwoordelijkheid weg te lachen.

Los van die morele verontwaardiging: wat doet die Metabril precies en welke schade is juridisch vastgesteld? “Uit de schappen” klinkt lekker daadkrachtig, maar gaat het om een verbod, een terugroepactie of een civiele procedure van een belangenclub — en wie betaalt de rekening als de rechter anders oordeelt? Bron en concrete cijfers graag, niet alleen een column over hoe rijk en arrogant iemand zou zijn.

Wat mij vooral zorgen baart is dat onze kinderen blijkbaar als proefkonijnen voor nieuwe technologie worden gezien, terwijl ouders de voorwaarden maar moeten uitzoeken. Een rechtszaak kan grenzen stellen, maar thuis mogen we ook gewoon bewust zeggen: niet alles wat natuurlijk in een bril past, hoort in het gezicht van een kind.