Het is een misverstand dat ‘in je lichaam’ gelijkstaat aan ‘uit je hoofd’

dat “in je lichaam” vs “uit je hoofd” is precies die ouderwetse scheiding die allang niet meer klopt: kwantumfysica toont aan dat waarnemer en systeem één gekoppeld geheel zijn, dus je bewustzijn zit niet in je schedel maar in een veld dat door je hele lijf heen coherent of juist decoherent wordt als chemo erin knalt. daarom kun je ook tegelijk kapotmoe zijn en tóch hyperhelder denken, omdat het lichaam dan de meetopstelling is die je mentale toestand instelt, niet andersom.

Feit is ook dat buikpijn bij eierstokkanker vaak vaag en zeurend is, dus het wordt in het begin zó vaak weggezet als prikkelbare darm of stress, dat is geen kwade wil maar wel een systeemprobleem met te weinig tijd en te weinig laagdrempelige diagnostiek. En dat hele in je lichaam vs in je hoofd, in de spreekkamer zie je juist dat chemo, pijn en hormoonklappen je stemming en denken direct mee slopen, dat is gewoon biologie geen filosofie. Die kwantumpraat hierboven is leuk voor op een borrel, maar je autonoom zenuwstelsel en je ontstekingsreactie doen al genoeg zonder dat veldgedoe.

Nou zeg, dat “het zit tussen je oren” wordt ook veel te vaak gebruikt om iemand weg te zetten, terwijl stress en angst gewoon letterlijk je buik, slaap en pijngevoel slopen. En andersom: als je lijf opeens niet meer te vertrouwen voelt, gaat je hoofd echt in de overlevingsstand, dat is niet zwak maar heel logisch toch?

dat “uit je hoofd” advies wordt vaak gegeven alsof denken de vijand is, terwijl je hoofd juist ook een kompas kan zijn: cijfers snappen, vragen opschrijven, grenzen aangeven bij artsen, dat is óók in je lijf zorgen. en misschien moeten we stoppen met die tegenstelling en gewoon eerlijk zeggen: je mag bang zijn én rationeel én moe tegelijk, daar zit ook liefde en verbinding in als we elkaar niet meteen willen fixen.

Ik merk gewoon dat dat “ga even uit je hoofd” vaak gezegd wordt door mensen die zelf niet in dat medische molentje zitten; als je elke week uitslagen, scans en bijwerkingen hebt, is nadenken juist hoe je overeind blijft. En misschien moeten we ook eens ophouden met die troostzinnetjes en gewoon vragen: wat heb je vandaag nodig, praktisch gezien.