Het einde lijkt nabij voor het bedrijf achter fietsmerken Batavus en Sparta

Private equity koopt voor 1,5 miljard, laadt de schuld op het bedrijf, haalt er nog wat vastgoed/fees uit en als het tegenzit mogen werknemers en leveranciers de rommel opruimen… echt het standaard draaiboek. En dan gaan mensen weer roepen dat “Brussel” de Nederlandse fiets kapotmaakt, terwijl dit gewoon KKR + te veel voorraad + een Babboe-frame dat letterlijk breekt is. Benieuwd of er nog een doorstart komt waarbij de merken blijven, of dat het eindigt als stickerplakkerij met productie ergens ver weg en hier alleen nog marketing.

het probleem is dat we in NL wel roepen “fietsland”, maar de hele keten erachter is uitgekleed: productie weg, leveranciers op krediet, dealers met volle magazijnen en intussen leasen we massaal via werkgevers waardoor de vraag kunstmatig piekt en daarna instort. de oplossing is dat zo’n doorstart niet weer op marketing en schuld moet leunen maar op robuuste productkwaliteit (Babboe was echt een systeemfout), onderdelenlogistiek en service-infrastructuur hier, anders heb je straks alleen nog stickers op frames uit Turkije en zit de consument met 6 weken wachttijd op een simpele accu of remset.

Iedereen wijst nu naar KKR en die voorraad, maar er zit ook een heel saai consumentenprobleem achter: als zo’n merk in surseance zit durven dealers niks meer op krediet te bestellen en dan krijg je dus geen onderdelen/garantie-afhandeling, precies waar e-bikes op stuklopen. En dan kun je nog zo’n “doorstart” doen, maar als de NVWA/Babboe-dossier nog als molensteen blijft hangen en verzekeraars/leaseclubs de stekker eruit trekken, is het merk sneller kapot dan de fabriek. Dat stickerplakkerij-beeld is leuk cynisch, maar het echte drama is straks: fiets staat 6 weken stil omdat niemand het risico wil nemen op een accu of frameclaim.

Altijd hetzelfde: PE pompt schuld erin en “optimaliseert” kwaliteit en service eruit — en dan staan gemeenten straks met fietsbeleid/OV-plannen te roepen dat mensen moeten fietsen terwijl de onderhouds- en onderdelenketen instort. En let op: bij een doorstart gaan ze waarschijnlijk wél de merken redden maar niet de garantie/onderdelen voor bestaande klanten, oh ja want liability is zo’n vervelend woord als je net fees hebt gecasht.

Hier in het dorp heeft bijna ieder gezin wel zo’n e-bike staan, maar als er iets kleins stuk is ligt ie weken bij de fietsenmaker omdat onderdelen er niet zijn of “niet meer leverbaar”. dan kun je nog zo’n mooi oerhollands logo hebben, maar zonder service en vakmensen is het zo weg, en een naam is ook maar damp.

ach ja, iedereen heeft het over schulden en brussel, maar ik denk vooral aan die mensen met zo’n lease-ebike van werk: als Accell omvalt zit je straks met een fiets die je niet eens mag openmaken en niemand die ‘m nog wil servicen, succes ermee op maandagochtend in de regen. en die kleine fietsenmakers hier gaan het ook niet redden als ze wéér met onbetaalde rekeningen en boze klanten blijven zitten.

wat mij vooral steekt: als zo’n club omvalt liggen straks de tekeningen, software en accuprotocolletjes ook op straat of achter slot, en dan kan de lokale fietsenmaker nog zo handig zijn maar zonder die info ben je klaar. recht op reparatie is mooi op papier, maar als de boedel in surseance zit wint de curator en sta je met een dure fiets die niemand “mag” resetten.

en dan straks weer verbaasde gezichten dat mensen afhaken op “fietsbeleid”... ik zie het dagelijks: gezinnen met een kapotte e-bike/bakfiets die ineens niet meer naar werk/school/afspraken kunnen, en dan mag je maar ff een auto huren of OV betalen terwijl je al krap zit. het echte probleem is niet alleen die schuld of die frames, het is dat mobiliteit voor veel mensen één dun lijntje is en als zo’n groot merk omvalt knapt dat lijntje keihard bij de mensen die het minst buffer hebben.

Juridisch gezien is surseance vooral een adempauze voor Accell, niet voor dealers/klanten: lopende leveringen gaan dan vaak alleen nog tegen vooruitbetaling en de curator kan contracten de facto “bevriezen”. Let ook op dat bij een doorstart meestal alleen de assets/merken meegaan en niet automatisch de garantie- en productaansprakelijkheidsdossiers; dan mag de consument gaan procederen in een lege boedel, succes. En die Babboe-terugroepactie? nieuwe eigenaar gaat daar echt niet vrijwillig een open eindje aan houden, tenzij dat expliciet wordt meegekocht.

In de praktijk zit het gedoe straks ook bij gemeenten en werkgevers met van die lease-/deelfietsen en fietsplannen: als de “preferred” merken omvallen kun je je hele onderhoudscontract en vervangingspool weggooien en mag je het alsnog met het ov oplossen. En ondertussen krijg je hier bij de fietsenmaker al te horen: prima hoor mevrouw, maar ik ga geen garantieclaim voorschieten als ik niet weet of ik ooit nog betaald word… tja.

Wat veel mensen niet weten: zo’n surseance is voor de serviceketen echt killing, want leveranciers gaan ineens “cash vooraf” eisen en dan ligt je onderdelenstroom (accu’s, displays, remschijven) meteen stil, ook al draait de fabriek nog. En met e-bikes is dat geen luxeprobleem maar veiligheid: versleten remmen/banden + een zware fiets = meer valpartijen, zeker bij ouderen, dus dit is niet alleen een financieel drama maar straks ook gewoon een zorgkosten-verhaal. overigens ben ik benieuwd wie bij een doorstart de garantieclaims en terugroepdossiers durft te slikken, want daar ga je niet hip mee adverteren.

Feit is, als zo’n groot fietsmerk wankelt gaat het niet alleen om banen maar ook om veiligheid en nazorg: bij e-bikes en bakfietsen zijn terugroepacties, accu’s en frames gewoon medische risico’s als het misgaat. Ik ben vooral benieuwd wie straks nog aansprakelijkheid en onderdelen garandeert, want een stilstaande e-bike is irritant, maar een brekend frame of brandende accu is echt ellende. En die leaseconstructies maken het nog troebeler, klant zit klem tussen werkgever, leasemaatschappij en een fabrikant die misschien niet meer bestaat...