Herman maakte sprookje van zijn naderende dood, tot hij bleef leven: 'Moest opnieuw leren leven'

ja bizar eigenlijk, iedereen denkt bij “genezen” dat je dan klaar bent maar mentaal begint het dan pas. en dat schuldgevoel of die leegte dat je nog leeft terwijl je al afscheid had genomen, dat hoor je vaker maar niemand praat erover.

Het universum laat soms zo’n rare bocht zien: je hebt je al “uitgecheckt”, iedereen heeft je in z’n hoofd al begraven, en dan moet je ineens weer meedoen in het gewone leven met al die verwachtingen en felicitaties. Wat ik mis in dit soort verhalen is ook het lijf: na chemo/ziek zijn voelt je energiehuishouding gewoon anders, prikkels harder, vermoeidheid uit het niets, en dan denkt de buitenwereld dat je weer 100% bent omdat je niet dood bent gegaan. Geef zo iemand gewoon tijd en ruimte om opnieuw te landen, zonder dat opgejaagde “nou hup, weer aan het werk” gedoe.