Herman maakte sprookje van zijn naderende dood, tot hij bleef leven: 'Moest opnieuw leren leven'

ja bizar eigenlijk, iedereen denkt bij “genezen” dat je dan klaar bent maar mentaal begint het dan pas. en dat schuldgevoel of die leegte dat je nog leeft terwijl je al afscheid had genomen, dat hoor je vaker maar niemand praat erover.

Het universum laat soms zo’n rare bocht zien: je hebt je al “uitgecheckt”, iedereen heeft je in z’n hoofd al begraven, en dan moet je ineens weer meedoen in het gewone leven met al die verwachtingen en felicitaties. Wat ik mis in dit soort verhalen is ook het lijf: na chemo/ziek zijn voelt je energiehuishouding gewoon anders, prikkels harder, vermoeidheid uit het niets, en dan denkt de buitenwereld dat je weer 100% bent omdat je niet dood bent gegaan. Geef zo iemand gewoon tijd en ruimte om opnieuw te landen, zonder dat opgejaagde “nou hup, weer aan het werk” gedoe.

dat “ik had mijn kans gemist” herken ik van mensen om me heen: je rouwt niet alleen om bijna doodgaan, maar ook om het oude zelf dat nooit meer terugkomt, en iedereen verwacht dat je weer dezelfde versie bent. misschien moeten we stoppen met die dwangmatige “heldenverhalen” en gewoon ruimte geven voor verdriet én dankbaarheid tegelijk, liefde en verbinding, hoop dat hij zichzelf weer zachtjes leert vertrouwen.

Dat “opnieuw leren leven” zit ’m ook in de omgeving hoor: iedereen heeft al geoefend met jouw begrafenis en komt dan terug met felicitaties en levenslessen alsof je net een prijs bij de Postcode Loterij won, maar goed probeer dan maar eens gewoon weer een saaie dinsdag te hebben zonder dat je meteen “inspirerend” moet zijn.

Feit is dat na leukemie en chemo je brein vaak nog maanden tot jaren in overlevingsstand blijft, met angstpieken, somberheid en soms zelfs PTSS-achtige klachten, dat is niet raar maar wel slopend. En die gedachte ik ga toch ergens anders aan dood is ook een soort controle terugpakken, alleen helpt het meer als er goede nazorg is, psycho-oncologie en revalidatie, niet pas als iemand thuis vastloopt. In de spreekkamer zie ik juist dat mensen zich schamen dat ze niet alleen maar blij zijn, terwijl dat dubbelgevoel echt normaal is.

Ach ja, iedereen heeft het dan over therapie en “mentaal”, maar niemand zegt wat over geld en papier: na zo’n ziekte ligt je administratie in puin, verzekeraar/uwv/werk willen allemaal wat en je bent nog doodmoe, dat vreet je pas echt leeg. En als je dan eindelijk weer leeft moet je óók nog dankbaar glimlachen bij elke vraag “ben je nu beter??” pfff.