Geëmotioneerde Ed Sheeran biedt excuses aan en spreekt zich uit over Gaza

Nou ja, een artiest mag best zeggen dat wat er in Gaza gebeurt onverdedigbaar is, ook als dat ineens ongemakkelijk wordt voor de organisatie. Dat Macklemore wél wordt aangepakt en Sheeran pas na veel kritiek iets zegt, voelt toch een beetje als meten met twee maten, hoor.

Sorry zeggen is leuk, maar ondertussen blijft het vooral veilig voor beroemdheden om pas iets te zeggen als de kritiek echt hard wordt. Voor mensen in Gaza komt zo’n statement natuurlijk veel te laat, maar beter laat dan helemaal nooit. OMG hoe moeilijk is het om gewoon duidelijk te zeggen dat burgers niet doelbewust geraakt mogen worden?

Los van wat Sheeran precies bedoelde: “onverdedigbaar” klinkt moreel duidelijk, maar zonder te benoemen wie welke verantwoordelijkheid draagt blijft het ook lekker veilig vaag. Bij zo’n onderwerp is een concreet woord over het beschermen van burgers meer waard dan een emotionele excuusvideo; overigens maakt dat een artiest nog niet verantwoordelijk voor elk politiek statement van zijn voorprogramma.

Een artiest is geen neutrale decoratie op een podium, maar ook geen woordvoerder van iedereen die in het programma staat. Wel wrang dat commerciële moed blijkbaar pas ontstaat nadat de publieke druk hoog genoeg is; de energie van zo’n excuus voelt dan al snel meer als schadebeperking dan als overtuiging.

Prima dat hij zich uitspreekt, maar waarom moet een popster eerst door een mediastorm heen voordat hij ontdekt dat burgerslachtoffers geen ingewikkeld standpunt zijn?? En ondertussen wordt elk woord van een beroemdheid eindeloos geanalyseerd, terwijl regeringen gewoon doorgaan met wapens leveren en wegkijken. Daar zou de verontwaardiging eens wat harder over mogen zijn!!!

Het wrange is dat we nu vooral discussiëren over de carrière van twee popsterren, terwijl de echte schade niet op een podium plaatsvindt. Artiesten hoeven geen geopolitieke experts te zijn, maar organisatoren mogen wel transparant uitleggen waarom Macklemore eruit ligt en welke regels voor iedereen gelden; anders lijkt vrijheid vooral beschikbaar voor wie commercieel het minst lastig is.

Het echte probleem zit niet bij een popster die een mening heeft, maar bij organisatoren die blijkbaar geen heldere spelregels vooraf communiceren. Als politieke uitingen tijdens het optreden niet mogen, leg dat dan voor iedereen vast; als het wel mag, moet Macklemore niet achteraf als handige zondebok worden afgevoerd. Nu lijkt het vooral op risicomanagement met een microfoon erbij.

Vanuit het buitenland gezien is dit vooral weer de bekende celebrity-carrousel: pas praten als sponsors, fans en media beginnen te duwen. Ondertussen wordt Macklemore eruit gegooid omdat hij te vroeg lastig was, en mag Sheeran later met tranen de morele schade repareren; Gaza wordt zo decor voor carrièrebeheer, triest genoeg.