Gemeenten worstelen met grote asielgezinnen: families van negen mensen zijn nauwelijks te huisvesten

Feit is: negen mensen in een doorsnee flat proppen is niet alleen een woonprobleem, dat is ook meteen stress, slaaptekort en meer ruzie, en dan zie je de klachten bij kinderen en ouders zo de spreekkamer in rollen. Die dubbele woningen en kerk-ombouw kan prima als tussenstap, maar bouw dan ook gewoon structureel grotere gezinswoningen, want anders schuif je het probleem elke 6 maanden door. En een aparte statushouderswijk klinkt efficiënt, maar pas op dat je geen nieuwe segregatie fabriek optuigt.

Die “speciale wijk voor statushouders” klinkt als efficiënt beleid, maar het is ook een morele boekhoudtruc: je maakt een probleem netjes zichtbaar op één plek zodat de rest van de stad kan doen alsof het niet bestaat. En ondertussen doen we alsof negen mensen “een uitzonderlijke casus” is, terwijl onze woningvoorraad inherent is ontworpen voor het 2,1-persoons ideaal met een thuiskantoor, niet voor echte gezinnen. Paradoxaal genoeg roepen we dat integratie begint met meedoen, maar we organiseren het ruimtelijk als een aparte categorie mensen met aparte stenen… wat zegt dat over ons dat we diversiteit vooral oké vinden zolang het niet naast ons woont?

Wat mij opvalt: we doen alsof het alleen om “stenen” gaat, maar bij negen mensen gaat het net zo goed om regels die alles vastzetten; je mág vaak niet eens twee woningen koppelen zonder gedoe met huisnummers, huurcontracten, brandcompartimenten en wie er officieel waar staat ingeschreven. En die “speciale wijk” in Amsterdam: prima als je daarmee eindelijk grote woningen bouwt, maar zet ’m dan ook open voor álle grote gezinnen (ook die al jaren in een te klein sociale-huurhok zitten), anders kweek je precies de rancune waar je later weer integratiebudget tegenaan moet gooien. Taalkundig gezien nog even: “families van negen mensen” is gewoon “gezinnen van negen”; familie is je oom in Deventer ook.

het probleem is dat we dit weer framen als “grote gezinnen” terwijl het in de praktijk vooral een mismatch is tussen onze woningvoorraad en de bouwregels: je kunt niet even 2 appartementen koppelen zonder gezeur over brandcompartimentering, vluchtroutes, ventilatiecapaciteit, meterkasten en parkeer-/schooldruk in de wijk, en dan loopt elk creatief plan stuk op vergunningen en corporatiecontracten. de oplossing is: maak landelijk een standaard “koppelmodule” (technisch ontwerp + versnelde vergunningroute + financiering) voor bestaande portiekflats/galerijen en bouw nieuw vooral flexibel indeelbaar (schuifwanden/extra natte cel-voorbereiding), dan kun je ook later weer terugschakelen als de gezinssamenstelling verandert zonder dat je elke keer de hele infrastructuur van een blok hoeft om te gooien.

Nou ja, iedereen heeft het over stenen en regels, maar bij negen man krijg je ook gewoon gedoe met inschrijven bij de huisarts, schoolplekken, jeugdzorg, noem maar op, en dan zitten die gemeenten óók vast omdat alles per wijk “vol” zit, dus je kunt nog zo’n kerk ombouwen, maar zonder extra voorzieningen schuif je de ellende alleen maar door hoor, toch.