Gedeeltelijke zonsverduistering 12 augustus: tot 90% bedekking in Nederland

90% bedekking en dan om 20:11, precies als half NL nog in de file of op het strand zit… zet gewoon op tijd je zonnebril-met-filter klaar en verwacht geen “donker als nacht”-show, het blijft een gedeeltelijke eclips. en ja, wedden dat morgen de webshops weer out-of-stock zijn op die kijkbrilletjes: vraag = prijs.

90% “bedekking” klinkt alsof je bijna nacht krijgt, maar even rekenen: er blijft nog 10% zon over en dat is nog steeds knetterfel, dus zonder filter zie je vooral vlekken in je ogen. En om 20:11 staat de zon hier al laag; als je net achter een rij bomen of flats zit is je eclips gewoon 0% omdat je überhaupt geen zon meer ziet. Kortom: zoek een vrij westelijk uitzicht, niet alleen een dure bril.

Simpel: kijk niet alleen naar die brilletjes, regel ook je “view” en je camera vooraf. 90% eclips is leuk, maar je telefoon gaat óf alles overbelichten óf lopen autofocus-hunten op de rand van de zon en dan heb je vooral een wazig wit bolletje; zet ‘m op manual exposure/lock focus en test 10 min van tevoren, anders is het weer typisch NL: groot natuurmoment en iedereen filmt een mislukte lens flare.

Men vergeet gemakkelijk dat 90% bedekking óók betekent: het wordt ineens merkbaar koeler en dat vreemde “schemerlicht” maakt mensen een beetje wiebelig; in 1999 zag je op het Malieveld iedereen om zich heen kijken alsof er iets mis was met de wereld. En dan die fotowedstrijd: leuk hoor, maar de mooiste herinnering is niet je overbelichte telefoonschijfje, het is dat moment dat de vogels stilvallen en je buren ineens wél naar buiten komen. als het tenminste niet weer typisch Hollands dichttrekt om 20.00...

Het grappige is dat zo’n eclips ineens laat zien hoe weinig “natuur” we nog meemaken zonder handleiding: ISO-norm, calculator, kijklocaties, fotowedstrijd, alles netjes geprotocolleerd zodat het vooral weer een event wordt. Terwijl het echte moment juist is dat je even voelt dat die zon totaal onverschillig doorgaat en wij met z’n allen als mieren op een stoep staan te turen naar een schaduw. paradoxaal eigenlijk: we verlangen naar verwondering, maar we kunnen het alleen nog verdragen als er een formulier en een jury aan hangt.