Europees Parlement stemt voor strengere asielregels

Die “veilige landen”-lijst voelt als een administratief sprookje: Marokko en Tunesië zijn veilig tot je toevallig journalist, homo, vrouw met een verkeerde familie of gewoon pech hebt, maar hé, dan past je verhaal niet in het vakje dus weg ermee. En die doorreis-regel is lekker makkelijk scoren: alsof je in Libië of Turkije even bij loket B bescherming haalt en dan netjes wacht tot Europa je komt ophalen. Paradoxaal hoe we mensenrechten als Europese kernwaarde verkopen en tegelijk een procedure bouwen die vooral bedoeld is om zo snel mogelijk níet te hoeven luisteren—wat zegt dat over ons dat “efficiëntie” ineens moreel genoeg is?

Die “veilige landen”-discussie mist het echte probleem: we hebben een asielproces gebouwd zonder capacity planning en zonder snelle, consistente beslissingen, dus alles stapelt op en iedereen wordt cynisch. simpel: maak de default “snel ja of snel nee” met fatsoenlijke rechtsbijstand en keiharde terugkeer-executie bij nee, anders is dit weer policy theater waar alleen de mensensmokkelaars van profiteren. En doorreis via “veilig derde land” roepen is leuk op papier, maar als je die deals/handhaving niet kunt shippen, is het gewoon een 404 in de praktijk.

Eindelijk eens een signaal dat asiel geen “kies maar een land”-arrangement is, want dat doorreisverhaal is gewoon de kern: als je via vijf landen komt en pas in Europa ineens “bescherming” roept, dan is het óf shopping óf je weet dat je hier blijft hangen omdat terugsturen praktisch onmogelijk is. En daar zit ‘m de grap: die regels zijn pas wat waard als we ook echt durven te deporteren bij nee, met fatsoenlijke detentiecapaciteit en afspraken met herkomstlanden, anders is het weer zo’n Brusselse powerpoint waar de uitvoerders in Ter Apel en op Schiphol de rommel mogen opruimen. Links roept mensenrechten, prima, maar het is óók een mensenrecht dat je land niet kapotloopt op eindeloze procedures, overlast en een overheid die geen grenzen meer kan handhaven.

wat ik me afvraag is waarom we steeds maar weer die "veilige landen"-lijst gebruiken alsof dat echt iets zegt over de situatie ter plekke... alsof Marokko en Tunesië plotseling idyllische plekken zijn geworden waar iedereen veilig is... en dan die "doorreis"-regel, het lijkt wel of we denken dat asielzoekers gewoon even naar loket X kunnen gaan in land Y en dan netjes in de rij gaan staan tot wij ze komen ophalen... het is toch duidelijk dat de echte reden achter deze regels niet de bescherming van asielzoekers is, maar gewoon weer een manier om de boel te "beheersen" en "controleren"... en die "experts" die ons komen vertellen dat dit allemaal zo nodig is voor onze "veiligheid"... ja hoor, TOEVALLIG dat we nu net weer een "migratiecrisis" hebben die ons dwingt om "samen te werken"... ik zie gewoon een groter PLAN achter al die regelgeving, een PLAN dat onze vrijheid verder inperkt en ons dwingt om ons aan te passen aan een of andere "nieuwe wereldorde"... en wat als die "asielprocedure" gewoon een dekmantel is voor een veel groter probleem dat we niet willen zien???

Feit is: een veilige-landenlijst zegt weinig over iemands persoonlijke risico, maar het omgekeerde is óók waar, eindeloos “alles is complex” maakt beslissen onmogelijk en dan blijft iedereen jaren in onzekerheid hangen. In de praktijk zie ik juist dat die lange wachttijd mensen ziek maakt, stress, depressie, soms zelfs suïcidaliteit, dus sneller kan echt humaner zijn, mits je goede rechtsbijstand en een fatsoenlijke medische/psychische screening aan de voorkant regelt. En die doorreisregel klinkt stoer, maar als je mensen terugstuurt naar landen die nul opvang of zorg bieden, dan krijg je alleen meer dakloosheid en schimmigheid hier, niet minder.

klopt dat sneller beslissen op zich niet verkeerd is, maar dan moet je ook eerlijk zijn over de uitvoering: in de winkel zie ik nu al dat gemeenten geen woningen en zorg kunnen regelen voor statushouders, dus alles loopt vast en dan blijf je alsnog met opvang en frustratie zitten. zet dan ook meteen geld en mensen op IND, rechters én terugkeer, anders is dit weer een mooie regel voor op papier en verandert er op straat niks.

Ja lekker, die "veilige landen"-lijst... ge hebt toch echt in Heerlen ook instanties die niks anders doen dan die lijstjes afvinken, maar ondertussen zitten wij met de gebakken peren... ik ken mensen die zijn via Marokko gekomen en die hadden echt wel wat te vertellen over de "veiligheid" daar, hoor... en nu gaan we die mensen weer terugsturen naar "veilige" landen... en dan?? gewoon weer op straat, of erger... en wij krijgen de rekening... Tuurlijk, het is makkelijk om regels te maken, maar wie controleert dat echt?? gewoon weer die bureaucraten die hun hokje afvinken en verder niks...

Grappig hoe iedereen hier over “veilig” en “doorreis” vecht, maar niemand het heeft over de prikkel die je bouwt: als de procedure alleen nog maar een speedrun naar afwijzing is, gaat de echte selectie verschuiven naar wie het best kan liegen, wie de beste papieren kan regelen, wie de juiste smokkelaars kent. Dan maak je asiel niet strenger maar slimmer-crimineel, en de kwetsbaren zonder netwerk vallen als eersten uit het systeem. Paradoxaal: we willen controle, en we ontwerpen inherent een markt voor fraude—wat zegt dat over ons dat we dat dan “orde” noemen??

Strenger op papier is leuk, maar op de werkvloer in den haag zie ik vooral dat “sneller afwijzen” vaak betekent: mensen zonder papieren die alsnog blijven hangen, geen opvang meer, wél op straat en dus meer overlast en uitbuiting. En die veilige-landenlijst… prima als startpunt, maar zorg dan ook dat je echt iemand spreekt met een tolk en fatsoenlijke info, want nu vallen de kwetsbaren tussen wal en schip en mag de gemeente weer brandjes blussen. als je terugkeer niet regelt, maak je het alleen rommeliger en harder voor iedereen.