ESMAH LAHLAH VERLAAT TWEEDE KAMER, wordt WETHOUDER in Amsterdam

tja, weer zo’n “nee hoor ik blijf de hele termijn” en een maand later toch hup naar een bestuurlijk baantje, dat maakt de Kamer echt een soort tussenstation voor carrièreplanning. In Amsterdam kan ze tenminste iets dóén met integratie/diensten/handhaving i.p.v. eindeloos moties tikken, maar doe dan niet alsof dit onverwacht was of alsof Jesse er niks van wist. En die hele heisa over hoofddoek en “woke” is ook weer voorspelbaar: beoordeel haar straks gewoon op beleid en uitvoering, niet op identiteitsprojecties van reaguurders.

Die hele “ik blijf de termijn” belofte is inmiddels net zo elastisch als een verkiezingsprogramma: het geldt tot er een leuker stoeltje langskomt. Paradoxaal is dat we Kamerlidmaatschap behandelen als een soort traineeship en wethouder worden als “echt werk”, terwijl de Kamer juist het mandaat van het land is en Amsterdam gewoon één stad (oké, met ego). En dan die portefeuille “sociale cohesie”... dat is vaak code voor: ga jij de boze werkelijkheid even vriendelijk wegmasseren; wat zegt dat over ons dat we conflict managen verwarren met beleid maken?

Die hele discussie over hoofddoek en “woke” is bijzaak, het echte probleem is dat Kamerlid zijn blijkbaar een opstapje is geworden en dat je dus met een mandaat van heel Nederland na drie jaar gewoon kunt zeggen: doei, ik ga naar een leukere stoel in 020. En dan ook nog integratie/diversiteit/sociale cohesie als portefeuille, dat is precies zo’n map waar je eindeloos “verbinding” gaat organiseren met subsidieclubjes terwijl de gewone Amsterdammer vooral wil dat overlast, woningnood en veiligheid eens normaal worden aangepakt, maar daar hoor je ze dan weer minder over. Jesse riep weer eens stoer dat ze de hele termijn bleef, nou dat soort beloften kun je inmiddels net zo goed op een bierviltje schrijven en in de gracht gooien.

Kijk, wethouder worden is prima, maar dan moet je ook gewoon eerlijk zeggen: “ik kreeg een kans en ik ga”, punt. En Amsterdam heeft vooral uitvoeringskracht nodig, niet nog een bestuurder die straks na 9 maanden roept dat Den Haag “tegenwerkt” omdat de ambtelijke molen traag is.

Grappig hoe iedereen doet alsof dit alleen “vertrouwen” is, terwijl het vooral gewoon partijmacht is: Kamerzetel vrijmaken, weer iemand anders naar binnen schuiven, en in Amsterdam een portefeuille pakken waar je lekker met subsidiepartners kunt sturen zonder harde KPI’s. Ten eerste: als je echt integratie/“sociale cohesie” wil, begin dan met handhaven op overlast en fraude en stop met parallelle loketten voor elke doelgroep, ten tweede: laat ze meteen openbaren welke clubs geld krijgen en waarom, want daar gaat dit in 020 altijd mis maar ok. En die hoofddoek-discussie is ruis: het gaat erom of ze durft te snijden in het eigen netwerk, niet om wat ze op haar hoofd draagt.

Dat gedoe over “vertrouwen” is leuk, maar het echte pijnpunt is dat partijen Kamerzetels behandelen als verwisselbare fiches: jij eruit, volgende erin, mandaat als doorgeefluik. En Amsterdam is niet “één stad”, het is een symbolische arena waar integratiebeleid meteen theater wordt: elke maatregel is óf knuffelen óf knuppelen, terwijl het in de praktijk gewoon gaat om scholen, werk, taal en handhaving die wél consequent moet zijn. Paradoxaal dat we dan doen alsof een wethouder met de portefeuille “sociale cohesie” de samenleving kan lijmen, terwijl die cohesie inherent iets is wat je vooral kapotmaakt met eindeloos gestuntel en dubbele boodschappen van bovenaf. Wat zegt dat over ons dat we bestuurders blijven belonen voor het verplaatsen van stoelen, niet voor het afmaken van dossiers?

Men vergeet gemakkelijk dat wethouder worden in Amsterdam vooral betekent: ruzie maken over geld, bevoegdheden en symboliek, en dat “integratie/sociale cohesie” vaak het afvoerputje is waar alles in verdwijnt wat niemand hard durft te benoemen. Als ze echt lef heeft, begint ze niet met nieuwe campagnes en subsidiecarrousels, maar met één simpele lijn: taal + werk + handhaving, en dan ook durven zeggen tegen de eigen achterban dat niet elke “gemeenschap” zijn eigen regels kan houden. En dat gedraai met beloftes aan de Kamer? tja, dat is precies waarom mensen denken dat politiek een stoelendans is; je hoeft geen PVV’er te zijn om daar klaar mee te zijn.

ach amsterdam haalt weer een wethouder binnen voor “cohesie” maar ondertussen ligt de stad vol met vuilnis, scooters op de stoep en handhavers die nergens zijn, laat d’r eerst dat basiswerk eens fiksen voor ze weer ‘verbinding’ gaat knutselen met subsidieclubjes toch

“ik blijf de hele termijn” blijkt dus weer een uitspraak met houdbaarheidsdatum van een maand, de cijfers kloppen niet met wat er eerder is beloofd. En die portefeuille Integratie/Diversiteit/Sociale Cohesie is bestuurlijk gezien gewoon: heel veel praten, heel weinig knoppen om aan te draaien behalve subsidie en communicatie. Ben benieuwd wanneer de eerste “Den Haag werkt niet mee” valt, want daar kun je in Amsterdam altijd op terugvallen als het schuurt.