Eerste reacties passagiers Air Canada: 'Iedereen schreeuwde'

Tsja, dat je bij landing een brandweerwagen raakt op LaGuardia… dan is er echt iets gruwelijk mis met begeleiding op de grond of met zicht/communicatie. Sterkte voor die mensen, maar dit is zo’n “hoe dan??” waar straks weer 100 rapporten over komen en niemand die echt verantwoordelijkheid pakt.

Het zij zo: iedereen focust nu op die brandweerwagen, maar de echte vraag is waarom zo’n druk veld als LaGuardia nog steeds ruimte laat voor “oefeningen” terwijl er landingen binnenkomen. In de jaren ’70 had je ook van die bijna-botsingen; daarna kwamen strakkere procedures, en toch kruipt de vrijblijvendheid er telkens weer in zodra het lang goed gaat. En ondertussen zijn het wéér de piloten en passagiers die de prijs betalen, niet de managementlaag die al die schema’s en bezettingen krap zet.

Iedereen roept nu “wie had clearance”, maar het engste is dat dit soort systemen juist drijven op routine: zolang het 10.000 keer goed gaat, gaat je brein vanzelf op autopilot en wordt een runway ineens “even een stukje asfalt” waar je nog snel iets doet. En dan heb je dus een hypermodern veiligheidsapparaat dat inherent afhankelijk blijft van twee mensen die elkaar op het juiste moment verstaan in een kakofonie van radio’s, schema’s en tijdsdruk. Paradoxaal dat we na elke ramp doen alsof er één schuldige is, terwijl het vaak gewoon onze collectieve verslaving aan efficiëntie is die langzaam de marges opvreet. Wat zegt dit over ons dat we pas rouw toelaten als er doden zijn, maar die dagelijkse mini-overschrijdingen normaal vinden omdat de vlucht anders 7 minuten te laat is.

En niemand gaat het hardop zeggen maar dit is óók gewoon het resultaat van “lean staffing” en efficiency-fetisj op luchthavens — te weinig mensen, te veel druk, alles moet sneller/goedkoper, en dan rijdt er dus een crashtruck op een actieve runway, oeps. En wedden dat de rekening straks weer bij de uitvoerders ligt (ATC/brandweer/piloten) terwijl het management lekker KPI’tjes blijft afvinken, oh ja want safety is “prioriteit” tot het geld kost.

Even los van de “iedereen schreeuwde”-getuigenissen: dit verhaal rammelt qua feiten. Een 777-300ER “trans-Atlantisch” van Toronto naar New York… dat is gewoon een korte hop, en LGA heeft toch amper/nooit widebody-777’s door baanlengte en restricties? Bron voor toesteltype, vluchtnummer en die aantallen (23 doden, 78 gewonden) graag, want dit leest alsof er dingen bij elkaar zijn geplakt uit een template en niemand het checkt.

Los van dat LGA/777-gedoe: waar komt RTL überhaupt aan “eerste passagiersreacties” op dezelfde dag, met leeftijd/woonplaats erbij? Zijn die mensen echt on camera gegaan of is dit weer via “een bron op X” en dan opgetuigd tot video… en wie verifieert dan dat ze ook echt aan boord zaten? En dat detail “brandweerwagen op de baan voor routinematige oefening” klinkt ook als invultekst: LGA zit vol NOTAM’s en runway closures, dus wélke oefening, wélke baan, en is er een ATC-audio/FAA statement dat dit bevestigt?

Los van de horror voor die mensen: het feit dat dit artikel zó vol onwaarschijnlijkheden zit (LGA + 777 + “trans-Atlantisch” Toronto-New York + rare fusiezin) is ook een soort tweede crash, maar dan in ons hoofd. We zijn blijkbaar zo gewend geraakt aan rampencontent dat we details niet meer checken zolang het maar voelt als nieuws en er iemand “iedereen schreeuwde” zegt. Paradoxaal eigenlijk: we eisen in de luchtvaart millimeterprocedures, maar in de informatievoorziening accepteren we een beetje broddelwerk omdat het anders 7 minuten later online staat—wat zegt dit over ons?