Dutch teenagers’ acceptance of homosexuality drops sharply - Brussels Signal

Een stevige kop zonder cijfers, onderzoek of zelfs de vragenlijst erbij is wel erg makkelijk scoren. Ik zie dagelijks dat jongeren veel meer met groepsdruk en online haat te maken hebben dan volwassenen doorhebben, maar zonder bron weet je niet of dit een echte trend is of vooral stemmingmakerij.

Los van de precieze cijfers: jongeren lopen tegenwoordig met hun telefoon de hele dag door een mijnenveld van filmpjes en reacties. Eén nare opmerking blijft langer hangen dan tien normale gesprekken, dus ik snap wel dat antwoorden in zo’n onderzoek kunnen verschuiven.

Wat mij vooral zorgen baart is dat acceptatie blijkbaar nog steeds zo afhankelijk is van de omgeving waarin je opgroeit. Een school kan daar echt verschil maken: niet met een jaarlijkse regenboogposter, maar door pesten meteen aan te pakken en duidelijk te maken dat je klasgenoot geen onderwerp van discussie is.

Mijn kinderen nemen vooral over wat ze thuis, op TikTok en in hun vriendengroep horen. Dan kun je op school nog zoveel voorlichting geven, maar als iemand daarna online wordt uitgelachen of thuis leert dat homo een scheldwoord is, wint die dagelijkse praktijk meestal gewoon. Dat zegt niet alleen iets over jongeren, maar ook over ons volwassenen.

Los van de uitkomst moet je bij dit soort onderzoeken ook kijken naar de vraagstelling. “Accepteer je homoseksualiteit?” meet iets anders dan “zou je een homoseksuele klasgenoot steunen?” en een paar procent verschil wordt al snel een beschavingscrisis genoemd. Zonder die vragen en de trend over meerdere jaren is de kop vooral veel groter dan het beschikbare nieuws.

Omg jongeren zijn geen thermometer van de samenleving hè. Als ze online continu extreme filmpjes en haat naar hun hoofd krijgen, gaan ze misschien juist voorzichtiger antwoorden omdat alles meteen een rel wordt. Benieuwd of dit ook echt gedrag is of alleen een verschuiving in wat ze durven zeggen.