Doodsoorzaak bultrug Timmy blijft onbekend, geslacht nu wel ontdekt

Tja, na drie weken in zee is “doodsoorzaak onbekend” bijna standaard, dan kun je net zo goed een natte krant gaan forensen. Wat ik vooral bizar vind is dat er eerst een peperdure reddingsshow met donor en al opgetuigd wordt, en daarna blijkt niemand echt te kunnen zeggen of je überhaupt iets wezenlijks hebt gered behalve wat feelgood. En dan gaan de botten naar het museum: prima, maar laten we niet doen alsof dat de beleidsmatige les is; misschien toch eens protocollen/afspraken aan de Noordzeekust wat strakker en proportioneel maken i.p.v. elke keer ad hoc paniek.

Triest eigenlijk dat ze haar “Timmy” noemden en het gewoon een vrouwtje blijkt, dat zegt ook iets over hoe snel wij er een verhaaltje van maken terwijl het een wild dier is met z’n eigen route en energie. En die parasieten: niet dodelijk op papier misschien, maar als je lijf al verzwakt is en je strandt twee keer, dan stapelt alles zich op en voel je gewoon dat het systeem op is. Misschien moeten we ook accepteren dat niet alles te fixen is met een reddingsactie en een goed gevoel erbij.

die naamgeving blijft goud: eerst Timmy (mannelijk), dan “oh toch een baarmoeder”, maar doodsoorzaak blijft vaag omdat het kadaver te ver heen is. even rekenen: als je pas na 3 weken gaat snijden weet je vooraf al dat je forensisch vooral soep aan het analyseren bent. en die dure reddingsactie eerder: misschien was het gewoon een uitgestelde sterfte met een PR-bonus erbovenop.

Vanuit mijn praktijk: iedereen focust op “wat was de doodsoorzaak”, maar zo’n dier strandt niet twee keer omdat er één ding misging, dat is meestal een hele keten van stress, desoriëntatie (geluid/sonar/scheepvaart), uitputting, parasieten erbij en dan is het systeem gewoon leeggelopen. Die reddingsactie voelt dan mooi voor ons geweten, maar je trekt een lijf dat al in alarm staat nog een rondje door extra handling en prikkels… soms is echte natuurzorg ook durven laten gaan en vooral de zee zelf wat meer rust geven.