Doden en gewonden bij schietpartij op middelbare school bij Bangkok

Men vergeet gemakkelijk dat dit soort ellende niet “Amerikaans” is; als er miljoenen wapens rondzwerven, krijg je dit dus ook in Thailand. Eerst opa en oma omleggen en dan op school doorhalen… dat riekt naar totale ontsporing, en dan kun je achteraf met extra beveiligers gaan zwaaien maar het kwaad zit ’m in toegang tot wapens én het wegkijken bij mentale problemen. En ja, morgen beloven ministers weer “evaluaties”; volgende maand ligt het dossier onderop de stapel.

Extra bewakers en metaaldetectors zijn weer de pleister waar we ons beter van voelen, maar die jongen schoot eerst z’n opa en oma dood: dat is geen “schoolveiligheidsprobleem”, dat is een totaal ontspoorde leefwereld die al eerder in brand stond. Paradoxaal genoeg willen we dit soort geweld altijd framen als een incident op één plek, terwijl het inherent een keten is van thuis, schaamte, woede, toegang en stilte. En dan die 26 patronen: dat is geen impuls met een keukenmes, dat is voorbereiding — maar wat zegt dit over ons dat we pas durven ingrijpen als iemand al met een magazijn op zak door de poort loopt??

Ik heb genoeg van de wereld gezien en wat me hier aan stoort is dat iedereen meteen naar “metaaldetectors en bewakers” grijpt, terwijl zo’n jongen blijkbaar al zó ver heen was dat hij eerst thuis twee ouderen afmaakt en daarna pas naar school gaat, dat is geen poortprobleem maar een compleet falen van omgeving, familie, school en hulpverlening om eerder in te grijpen. En dat wapenverhaal in Thailand is ook niet alleen “te veel wapens”, het is vooral handhaving die halfslachtig is en een cultuur waarin men liever gezichtsverlies vermijdt dan op tijd alarm slaan; als je 4 miljoen illegale knallen hebt rondzwerven, dan kun je evalueren tot je een ons weegt maar dan blijft dit terugkomen.