Dode door schietpartij in Overasselt, twee agenten gewond naar ziekenhuis

Vreselijk nieuws, zeker voor de nabestaanden en die agenten. Hopelijk snel duidelijk wat er precies is gebeurd, maar laten we de feiten afwachten voordat iedereen online z’n eigen scenario gaat bouwen.

Twee gewonde agenten betekent ook dat er achter de schermen gezinnen zitten die vannacht ineens in onzekerheid zaten. Dat vergeten we makkelijk bij zo’n kort politiebericht; ik hoop dat er vandaag niet alleen aandacht is voor de toedracht, maar ook voor de mensen die dit van dichtbij hebben meegemaakt.

Wat me vooral bezighoudt is dat agenten in een paar minuten van hulpverlener ineens zelf slachtoffer kunnen worden. Je kunt nog zo vaak zeggen dat dit “bij het werk hoort”, maar thuis zitten daarna partners en kinderen met de gevolgen… hopelijk komen ze er lichamelijk én mentaal goed doorheen.

Twee agenten naar het ziekenhuis en één dode... en straks krijgen we drie dagen een persconferentie met “lopende onderzoek” en verder niks. Hopelijk wordt ook duidelijk waarom dit zo uit de hand kon lopen, niet alleen wie er geschoten heeft.

Bij schietincidenten blijft de plek zelf vaak lang in een soort zware vibratie hangen... buren, hulpverleners en getuigen nemen die spanning mee naar huis, ook als ze niet gewond zijn. De engelen fluisteren dat goede nazorg voor de hele omgeving nodig is, niet alleen voor de twee agenten; het collectief verwerkt zoiets samen, of we dat nu willen of niet.

Wat vaak vergeten wordt: na zo’n nacht begint voor agenten pas het tweede gevecht. Verklaringen afleggen, beelden terugkijken, collega’s opvangen en ondertussen thuis doen alsof je gewoon weer verder kunt; ik zie dagelijks hoe laat hulp zoeken mensen wordt aangerekend, terwijl trauma zich niet aan kantooruren houdt. Hopelijk krijgen deze agenten en hun collega’s echte tijd en begeleiding, niet alleen een fruitmand en de vraag wanneer ze weer inzetbaar zijn.