Dementie kost maatschappij elk jaar 31,8 miljard euro, veel indirecte kosten

31,8 miljard klinkt als een abstract getal tot je het van dichtbij ziet: die jarenlange mantelzorg die je opvreet, kinderen die ineens alles moeten regelen, relaties die scheuren… dat is ook “kosten” maar vooral verlies van liefde en verbinding. en kunnen we als samenleving dan niet veel eerder helpen, met respijtzorg en buurtnetwerken, zodat mensen niet pas steun krijgen als ze al kopje-onder zijn? hopelijk gaan we dat eindelijk serieus nemen.

Hmm die miljarden zijn heftig, maar niemand heeft het ooit over hoeveel geld er verdampt doordat mensen minder gaan werken of helemaal uitvallen omdat ze mantelzorger zijn, en dan mag je ook nog overal formulieren invullen bij 10 loketten. Als je nou eens één vaste casemanager en fatsoenlijke dagbesteding regelt, scheelt dat volgens mij al een hoop ellende én kosten.

Feit is dat een flink deel van die 31,8 miljard niet door verpleeghuizen komt, maar door jarenlange sluipende achteruitgang thuis, met valpartijen, delier na een blaasontsteking en medicatiefouten die je in de cijfers niet meteen als dementiekosten herkent. In de praktijk zie je dat vroege diagnose alleen helpt als er daarna ook echt iets staat, vaste begeleiding, dagstructuur, en snelle respijtzorg, anders is het vooral een sticker en extra stress. En ja, preventie is saai maar effectief: gehoorverlies aanpakken, bewegen, bloeddruk/diabetes goed regelen, dat scheelt later echt gevallen.

Die 31,8 miljard is ook gewoon een ruimtelijk probleem: mensen met beginnende dementie blijven langer thuis, echter veel wijken zijn totaal niet “dementievriendelijk” met ingewikkelde OV-knooppunten, pin-only loketten en verdwalen in het winkelcentrum. Als je wilt dat thuis wonen lukt, moet je dus óók investeren in simpele dingen als herkenbare routes, bankjes, goede verlichting en een wijkagent/buurtteam dat tijd heeft om even mee te lopen, daarentegen blijven we nu vooral schuiven met zorgbudgetten en laten we de openbare ruimte buiten beeld.