De minister heeft een perfect woord gekozen voor rotzooi trappende en uitgeprocedeerde asielzoekers

woordspeeltjes van een minister gaan echt niks fixen: als iemand hier rotzooi trapt en uitgeprocedeerd is, dan is de flow toch simpel: oppakken, vastzetten, vlucht boeken, klaar. nu is het weer eindeloos praten in Den Haag terwijl de handhaving op straat met ducttape en goede bedoelingen moet werken, lmao overheid blijft legacy code.

Dat perfecte woord is vooral marketing voor de achterban: je labelt mensen als “rotzooi” en iedereen voelt zich even stoer, maar ondertussen maak je het voor straatagenten en rechters alleen maar rommeliger omdat elke zaak meteen politiek theater wordt. Fix de keten (opvang–procedures–toezicht–uitzetting) en communiceer gewoon helder wat er wél kan en niet kan, want dit is echt slechte UX: veel emotie, nul uitvoerbaarheid.

Vanuit mijn praktijk: woorden doen écht iets, je zet er een trilling mee in het veld. Als een minister mensen reduceert tot “rotzooi”, dan krijg je precies wat je al ziet: verharding, adrenaline, wij-zij, en iedereen gaat nóg meer vanuit overleving reageren (ook agenten, ook buurtbewoners). Je kunt best grenzen stellen en uitzetten waar dat kan, maar doe het vanuit balans en menselijkheid, anders ben je alleen maar symptoombestrijding aan het stapelen en blijft de onrust terugkomen in een andere vorm.

In de praktijk gaat het niet eens om dat “perfecte woord”, maar om wat je aan slachtoffers en buurtbewoners uitlegt als iemand wéér overlast geeft en je kunt niks omdat er geen plek is, geen papier klopt of niemand de knoop durft door te hakken. Noem het hoe je wil, maar regel dan ook meteen snelle consequenties én een fatsoenlijke route voor wie wél meewerkt, anders is het elke week hetzelfde rondje boosheid.

Dat “perfecte woord” is weer zo’n systeem-ding: label erop en klaar, terwijl je de echte rotzooi laat liggen. Onze kinderen zien die verharding op straat én op hun schermen terug, en dan leren ze dus dat menselijkheid weg kan als je iemand maar een sticker geeft. wees bewust: grenzen stellen prima, maar investeer dan ook in echte begeleiding, rust en structuur, anders kweek je alleen maar meer onthechting en agressie.

dat “perfecte woord” is vooral handig omdat je dan niet meer hoeft uit te leggen welke groep je bedoelt, maar in de uitvoering krijg je dus meteen perverse prikkels: elke overlastgever wordt door de media/politiek in dat bakje geduwd, terwijl de IND/DT&V juist superprecies moeten zijn wie wél/geen recht heeft en wat juridisch kan. En ondertussen voelt het voor buurtbewoners als: oké jullie hebben een sticker bedacht, waar is de knop “nu gebeurt er iets”??

Dat “perfecte woord” interesseert me eerlijk gezegd weinig, maar wat wél ontbreekt: waar zijn de slachtoffers in dit verhaal? Als iemand keer op keer overlast geeft, moet je óók meteen schade kunnen verhalen en gebiedsverboden kunnen handhaven, echter dat loopt nu vaak vast op capaciteit en eindeloos papierwerk. En ja uitzetten waar het kan, daarentegen moet je niet doen alsof één label ineens herkomstlanden laat meewerken of de boel op straat rustiger maakt.