De Britse premier Starmer wankelt (weer), wat kan hem het laatste zetje geven?

die lokale verkiezingen zijn vooral een thermometer: kiezers straffen je af op kosten van leven, zorg en “waarom merk ik niks van beleid”, niet omdat ze een hekel hebben aan één poppetje. Maar dat Mandelson/Epstein-verhaal blijft wel zo’n plakkerige smurrie; als er nog één concreet document/whatsapp opduikt waar Starmer van wist of wegkeek, dan is het klaar, want dan wordt het niet meer “slechte campagne” maar integriteit. En intern: als een stuk of 30-40 Labour-MP’s openlijk gaan morren + een paar zwaargewichten uit het kabinet dreigen te lopen, dan kantelt het heel snel, toch?

Men vergeet gemakkelijk dat lokale verkiezingen in Engeland ook een referendum zijn over “competentie”: als de vuilnis niet wordt opgehaald en de council tax stijgt, straft men Downing Street mee, terecht of niet. Starmer kan Mandelson nog zo wegduwen, maar als hij geen verhaal heeft dat kiezers in hun portemonnee voelen, gaat de fractie vanzelf rekenen; niet uit idealen, maar uit overlevingsdrang. En dan is het niet één appje dat hem sloopt, maar dat dodelijke gevoel dat hij niemand enthousiast krijgt, zelfs zijn eigen mensen niet.

Dat Mandelson/Epstein gedoe is moreel smerig, maar politiek overleef je in Westminster vaak nog best lang met “ik wist van niks” zolang de economie/huizencrisis niet óók in brand staat. Het echte laatste zetje is als de markten/OBR of gewoon de gilts weer gaan piepen en Starmer ineens EU-achtige begrotingsdiscipline moet verkopen terwijl de achterban juist geld wil zien; dan krijg je binnen Labour meteen een subsidiariteitsoorlog tussen “Downing Street weet het beter” en de lokale clubjes die hun zetels verliezen. En onderschat die Reform-achtige versnippering niet: als je in marginals structureel stemmen lekt, gaat de fractie niet wachten op een appje maar op de eerstvolgende peiling die laat zien dat de meerderheid weg is.