De bank verliest zijn ijzeren greep op de grootzakelijke klant

Banken verliezen hier niet alleen “de klantrelatie”, maar ook een deel van hun informatievoorsprong. Als een bedrijf betalingen, krediet, cashmanagement en tokenized assets bij verschillende partijen onderbrengt, wordt het voor elke aanbieder lastiger om risico’s in samenhang te beoordelen. Efficiënter kan zeker, maar wie grijpt in als een slimme digitale keten hapert of een transactie verkeerd wordt geprogrammeerd?

Grootzakelijke klanten zijn allang geen buurman meer die je even belt, maar een verzameling bv’s, platforms en tussenpersonen; banken verliezen dus niet de klant, ze verliezen vooral het excuus dat ze alles nog kunnen overzien.

“De bank verliest zijn ijzeren greep” klinkt alsof Siemens morgen al zijn rekeningen opzegt, terwijl tokenisatie ook gewoon via bestaande banken en hun infrastructuur kan lopen. De echte vraag is dus niet of banken verdwijnen, maar wie straks de software, standaarden en aansprakelijkheid beheert — en of toezichthouders die digitale keten überhaupt nog kunnen doorgronden. Bron voor dat Siemens-voorbeeld en de omvang van de verschuiving?