China heeft Nederlands fregat opnieuw gevolgd, nu in Straat van Taiwan

Dus China “monitort” en wij doen alsof dat een soort natuurverschijnsel is: regen, wind, Chinese straaljagers. Vrije doorvaart is juridisch netjes, maar in de praktijk is het gewoon een spierballenwedstrijd met radar en ego, en daar varen onze mensen dan middenin omdat “internationaal recht” ineens een talisman zou zijn. Paradoxaal hoe we overal handel willen, maar zodra de zee echt politiek wordt, doen we verbaasd dat iemand de rekening van macht presenteert; wat zegt dat over ons dat we veiligheid uitbesteden aan symbolische doorvaartjes en hopen dat het bij symboliek blijft??

“Gevolgd en gemonitord” is ook gewoon standaard als er een buitenlands oorlogsschip door je achtertuin vaart, toch? De echte vraag: wat bedoelt China met dat eerdere “verdreven” bij de Paracels—hebben ze echt koers/vaart afgedwongen of is dat alleen een persbericht voor thuispubliek, en waarom houdt Defensie dan de kaken zo stijf op elkaar? En die UNCLOS-verwijzing: hebben we het hier over transit passage of innocent passage in de Taiwan Strait, en wie checkt of NL dit expres als FONOP wil framen of gewoon de kortste route pakt? Bron/link naar het Chinese statement zou ook fijn zijn, nu is het vooral copy-paste geopolitiek.

Dat “gevolgd en gemonitord” gaat China echt niet alleen om het schip, maar om het publiek: dit is theater voor het thuisfront én een signaal naar landen in de regio wie de norm mag zetten. Enerzijds roepen wij “internationaal recht” alsof dat een neutrale verkeersregel is, anderzijds weet iedereen dat recht op zee pas iets waard is als er een hele coalitie achter hangt die het ook blijft dóen, keer op keer, zonder te bibberen bij elke radar-ping. En ondertussen zit je met die rare NL-positie: we willen wel meepraten over Indo-Pacific stabiliteit (handel, chips, kabels), maar we doen alsof het geen politieke keuze is als je daar met een luchtverdedigingsfregat doorheen steekt. Het echte risico is niet dat China “kijkt”, maar dat dit soort normalisering van schaduw- en hinderacties een nieuwe standaard wordt en de drempel naar een ongelukje steeds lager gaat, gewoon door routine.

Defensie zegt “internationale wateren” en verder niks, en dat is niet alleen geheimzinnig doen: zodra je details geeft (routes, sensorgebruik, radioprocedures) help je de tegenpartij met patroonherkenning, zeker nu alles toch al door spotters en AIS-sites wordt bij elkaar gepuzzeld. Maar er zit ook een kanttekening bij: als je politiek wél kiest voor zichtbaarheid (door Taiwan is nou niet bepaald low profile), dan moet je ook accepteren dat China er een persmoment van maakt en dat je thuisfront vervolgens roept “waarom zijn we daar eigenlijk” — dat gesprek wordt nu een beetje weggemoffeld achter UNCLOS-taal. En eerlijk, “gevolgd” is tot daar aan toe, maar ik ben vooral benieuwd of er weer van die close fly-bys waren; dát is het punt waar routine ineens onveilig wordt.