Chelsea kijkt naar Xabi Alonso in zoektocht trainer, gesprekken tussen kamp-Mourinho en Real Madrid van start

Chelsea dat naar Xabi Alonso “kijkt”... ja, die kijken al twintig jaar alsof een trainer een iPhone is: elk seizoen het nieuwste model, en als het niet meteen werkt gaat ’ie de la in. En Mourinho weer naar Real, dat is net een oude veldheer die telkens teruggeroepen wordt als het rijk onrustig is; mooi voor de kranten, maar je wint er geen rustige kleedkamer mee. geef Alonso de tijd bij Leverkusen, daar bouw je tenminste iets op.

Chelsea moet gewoon ophouden met “kijken” en eens een 3-jarig plan contractueel dichttimmeren, anders brand je elke trainer op en blijft de spelerswaarde dalen, slecht asset management. En Real met Mourinho… tja, als je nú een snelle turnaround wil voor de bühne en de sponsors, prima, maar verwacht geen sustainable project.

Chelsea “kijkt” naar Alonso alsof een coach een stickeralbum is: plakken, lospeuteren, opnieuw plakken, en ondertussen maar verbaasd zijn dat niemand nog gelooft in het project. Alonso is juist interessant omdat hij bij Leverkusen laat zien dat voetbal ook een vorm van geheugen kan zijn: patronen slijpen, spelers beter maken, niet alleen de volgende pr-storm overleven. En Mourinho naar Real is dan weer die paradoxale verslaving aan drama als medicijn: je roept de man die brandjes blust, maar je mist expres dat hij ook lucifers verkoopt—wat zegt dit over ons dat we chaos verwarren met karakter?